The Perfect Daughter (R18 Tagalog)

The Perfect Daughter

Chapter 5

Nagbihis na siya ng pantulog na night dress silk at nag set ng alarm, dahil bukas ay pasukan na naman at ang kawang gawa ay bukas narin.

Natulog na si jamee dahil kailangan niya maging maaga bukas.

Nagising si jamee ng six o'clock dahil iyon talaga ang senet niyang alarm, agad siyang nagtungo sa banyo upang maligo.

Pagkatapos maligo ay agad nag bihis ng black jeans, at white shirt ang dalaga na pinartneran ng white snicker shoes.

Pagkatapos mag ayos ng sarili ay agad din siyang bumaba para mag almusal, ngunit ng nasa hagdanan na siya ay may narinig siyang ingay, na babaeng sumisigaw di niya iyon masiyado maintindihan kasi puro sigaw lang ang maririnig sa labas, ngunit ang tanging nag painit s aulo niya ay ang sigaw na

KABIT,MALANDI,LUMABAS KA DIYAN!

Sigaw ng babae na nag wawala sa labas ng bahay nila, nang makababa siya nagulat siya ng makita si Emica na nagtatago sa kurtina nila sa salas, dahil gawa sa salamin ang bahay nila kaya kita ang tao sa labas.

Di niya napapansin si jamee na palapit sakanya, namumutla at nag kukot-kot ng daliri si emica.

"Mica?"

Sabi ni jamee sa kapatid na di mapakali at putlang putla.

"What are you doing here!? go away!!"

wika ni Emica na galit ang anyo.

"Bakit ako aalis huh? at sino iyang babae na nag wawala sa labas, she shouted that your a w***e and a home wrecker, what's that?"

Aniya ni jamee na nagtiim bagang na sa inis, dahil nakakahiya na sa mga kapit bahay, di na magka mayaw ang mga guard's sa pag awat sa babaeng nagwawala sa labas.

"It's none of your f*cking business!"

Sabay talikod nito sakanya pinabayaan nalang ni jamee, na walk out-tan siya uli ni Emica dahil kapag di na siya busy ay aalamin niya ang totoo.

Wala narin ang babaeng nagwawala sa labas kanina, dahil pwersahang sinakay ng mga tanod sa L300 ang babae.

Di na siya nag almusal dahil ma le late na, sa cafeteria na lamang siya mag aalmusal, pagkatapos ng unang subject, dahil mag aayos lang naman sila ng gagamitin para sa kawang gawa.

Pinark niya ang kotse niya sa parking lot sa university at lumabas agad, naglalakad siya sa hallway ng makita si jade, kim at gezrel na kausap si paolo.

Umiiyak si kim at akay-akay ni gezrel ito, nagkatinginan sila ni gezrel,jade at kim ngunit ang sama ng tingin sakanya.

Gusto na niyang maiyak dahil wala naman siyang alam na pinag awayan nila, bukod sa last encountered nila sa cafeteria, oh di kaya talagang plastic lang ang mga kaibigan.

Di maintindihan ni Jamee at isa pa bakit kausap nila si paolo, wala sa sarili siyang naglakad papasok sa first subject nya.

Naupo siya sa silya na nakatulala parin,

ang nasa isip lang ni jamee ay ano bang kasalanan na nagawa ko bakit sila galit sakin, ano bang nililihim.Nasasaktan ako dahil simula ng pag uusap namin sa cafeteria ay ni text at anino nila di kona nakita, ang sakit pala pag kaibigan muna pero mas masakit pala kapag iyong friendship na seven years mong inalagaan ay ganon-ganon lang mawawasak, dahil wala namang akong maalala na kasalanang nagawa sa kanila. It really breaks my heart, when i see them around and laughing but i couldn't get to approach them.

Natapos ang klase ni Jamee na malungkot siya, pero bago pa siya makalabas ng class room ay tinawag siya ng isa sa mga ka klase.

"Jam wait,"

Wika ni Tara isa sa mga classmate niya sa engineering, and also her friend na din dahil friendly nga ang dalaga.

"Yes?"

Tugon ni Jamee kay Tara na palapit na sa kinatatayuan niya.

"Uhm, can i ask?"

Wika ni Tara na nag dadalawang isip magtanong.

"Yes, what is it?"

Si Jamee na malungkot parin.

"Are you alright?"

Wika nito ni Tara na parang napapansin na lagi siyang mag isa at wala ang friends niya na makukulit, and also Jade na always niyang kasama wherever she goes.

"Of course, why you asked?"

Sagot ni Jamee na parang alam na niya, di rin naman siya naglilihim kay Tara since day one, kasi naging friends na sila at minsan naman ay sumasama ito sa galaan.

"Yeah, but your not Jam i saw in your eyes that your not okay, kahit di mo sabihin sakin i know because i can see in your eyes they are not lying, you can tell me im your friend also do not hesitate to come to me okay?"

Aniya ni Tara at niyakap si Jamee, sabay bagsak ng mga luha niya na kanina pa nagbabadyang tumulo, iniyak lahat ni Jamee kay Tara ang sakit at paninikip ng dib-dib niya.

"Thank you Tara that your here, im grateful to have you as my friend, you're always there when i need someone to talk to, to make me feel better."

Wika ni Jamee sa malungkot niyang tinig, gumaan na ang pakiramdam niya kahit papaano, medyo naibsan na ang mabigat na nakadagan sakanya.

"You are always welcome friend,"

Wika ni Tara sabay yakap kay Jamee na tumahan na sa pag iyak, naglakad na sila papuntang cafeteria para kumain dahil di pa siya nag agahan, pagdating sa cafeteria ay naabutan niya ang dating mga kaibigan na saktong papaalis na.

Malamig parin ang tatlo sakanya pansin niyang galing ulit sa pag iyak si kim, na di man lang siya tinapunan ng tingin.

Napatingin si Tara kay Jamee na naiiyak na naman kaya tinapik niya ito.

Upang pumasok na at makapag order na ng makakain, agad naman naglakad si Jamee kasunod ni Tara at naupo silang dalawa.

"Friend okay ka lang?"

Si Tara na hinawakan ang kamay ni Jamee at saka pinisil ito.

"Y-yeah im fine,"

Si Jamee sa nauutal nitong tinig, nag order na si Tara ng pagkain nila burger with egg ang kay Tara at cheese footlong naman kay Jamee, at milk tea ang drinks nila pinilit ni Jamee ang kumain kahit ayaw ng lalamunan niyang lumunok, kailangan niya ng maraming lakas para sa pag aayos ng gagamitin sa gymnasium, doon kasi gaganapin ang kawang gawa at may buses narin na susundo sa mga napili nila this year, actually maraming orphanage iyon kaso iilan lang muna ang ininvite nila kasi napaka bilis ng pangyayari, dahil late ang dean nila mag announced, galing kasi ito sa vacation trip, one month lang sana kaso sumobra ang vacation leave.

Pagkatapos nila kumain ay dumiritso na sila sa gymnasium naabutan nila ang iba pang ka klase na busy sa pag decorate, kinuha ni Jamee at Tara ang halow blocks. Kinuha niya din ang table clothe na kulay white, simple but elegant tingnan busy si Jamee ng may magsalita sa likuran niya.

"Jam,"

Wika ng isang lalaki na nasa likuran niya, si Paolo dahil kilala na ni Jamee ang male scent nito.

"Yes,"

Wika ni Jamee sa binata na nakatitig sakanya, di mabasa ni Jamee ang nasa isip nito dahil sa maamong mukha nito.

"Uhm, naibigay kona pala sa prof mo iyong para sa kawang gawa,"

Sabi ni Paolo na parang may gusto pa siyang itanong sa dalaga ngunit nag aalangan siya.

"Yeah, she told me earlier by the way thank you for sponsoring,"

Aniya ni Jamee sa binata na parang magtatanong pa, pero bigla siya umiwas at nag smile muna bago naglakad papunta kay Tara, na busy sa pag aayos ng mga table clothe. Maya't-maya pa ay natapos na din nila gawin ang mga dapat ilagay, pumunta sila sa locker room para magpalit ng damit, T-shirt ulit ang suot niya na light pink, nag pulbo at tinalian lang niya ang mahabang buhok,

Pagkatapos ay lumabas na sila agad nagsimula ang program ng six ng gabi, nag eenjoy siya sa mga bata,

"Ehem, tuwang-tuwa ka sa mga bata ah,"

Wika sa baretonong boses nito akala ni Jamee na umalis na ito kanina, dahil nong tinalikuran niya kanina ang binata ay di na niya muli nakita.

"Oo, super akong naaliw sa kanila at the same time ay naaawa,"

Wika ni Jamee habang nakatingin sa mga bata na masayang kumakain.

"Yeah definitely, pero ang saya sa mga mata nila ang nakakatuwa kasi kahit sa maliit na bagay ay tuwang tuwa Sila,"

Si Paolo na nakatingin din sa mga bata.

"Uhm, Jam i saw your eyes namumugto did you cry?"

Aniya ng binata habang nakatingin kay Jamee na biglang lumungkot ang mukha.

"Halata ba huh?"

Si Jamee na natatawa pa pero di niya maikaila dahil namamaga ang mga mata hanggang ngayon.

Dahil pag naiisip niya ang matatalim na tingin ng mga kaibigan, ay parang hinihiwa ng blade ang puso niya na walang pang pamanhid man lang.

Nagpaalam na si Jamee sa mga prof niya at kay Tara, lalong- lalo na sa mga madre at mga bata. Naglalakad siya sa hallway madilim na ang paligid dahil alas otso na ng gabi, nasa parking area na siya ng may humablot sa kamay niya napatili siya ngunit tinakpan ng malapad na palad nito.

"Ssshhh, its me natakot ba kita Jam? im sorry,"

Ang Binata pala na kanina pa naghihintay sa parking, upang makausap siyang maayos.

"Ghaadd! Paolo ano ba muntik na akong himatayin sa kaba, akala ko mamatay na ako,"

Wika ni Jamee na hinihingal pa sa kaba.

"Of course not, i wont let that happen to you babe, dumaan muna sila sa akin noh,"

Wika ni Paolo na may pag aangas pa ang dating, napangiti naman si Jamee dahil sa mga sinasabi nito di niya alam pero iyong puso niya nagtatalon sa saya.

Isang Paolo Vicente ba naman ang magsasabi non sayo eh di kaba kikiligin, tama ba tong iniisip niya kinikilig na siya sa binata, kaya pala sa tuwing naririnig niya ang pangalan nito ay halos magtatalon ang puso niya sa kaba.

"Jam,"

Si Paolo na biglang yumakap sakanya, di niya tuloy maisip kung anong nakain nito bakit siya niyayakap nito, iyong feeling na ang sarap sa pakiramdam, iyong yakap niya na parang sinasabi safe ako sakanya, ipagtatanggol ako kahit anong mangyari ganoon kagaan sa pakiramdam ang mga yakap niya.

"Uhm,Pao nahihirapan akong h-huminga,"

Wika ni Jamee na nauutal pa at pinagmulahan ng pisnge, ngunit imbes kumawala ito sa pagka yakap ay bigla siyang hinalikan sa labi ng binata.

Gusto niyang itulak at sampalin pero di niya magawa dahil parang sumasang ayon ang isip at ang mga labi niya na sumusunod narin sa labi ng binata, naiyakap ni Jamee ang mga kamay niya sa leeg ng binata ng maramdaman niyang gumagapang ang kamay sa ilalim ng damit niya, paakyat sa malulusog niyang alaga may kung anong kuryente na dumadaloy sa pagka babae niya.

Nang mailamas ng binata ang mapalad nitong palad sa malulusog na dib-dib ng dalaga ay bigla siyang nagulat, buong lakas niyang naitulak ang binata.

Mabilis na tumakbo ang dalaga at pumasok sa sasakyan nito at sabay pinaharurot, naiwang nakatayo si Paolo na tinitingnan ang pigura ng sasakyan ng dalaga, na tuluyan nang nawala sa paningin niya.

Si Jamee habang nagmamaneho ay halos di siya makapaniwala na muntik ng may mangyari sa kanila ng binata.

Dahil kung hindi niya iyon ginawa ay malamang sa malamang nakuha na siya nito, at sa parking lot pa talaga di niya halos maisip na sumang ayon ang katawang lupa niya, sa ginagawa ng binata. Napatanong siya sa sarili gusto ko naba siya, di pwede kasi kailangan niya muna mag tapos bago ang lahat.