“นาย…คะ ฉันขอตัวสักครู่นะคะ” ฉันเอ่ยบอกคนด้านข้างเพราะอากาศในห้องจัดงานเลี้ยงเย็นพอสมควร จนเริ่มรู้สึกอยากไปห้องน้ำ
“คุณนาเดียจะไปห้องน้ำใช่ไหมคะ พราวไปด้วยค่ะ”
“ได้ค่ะ งั้นไปกันเลยไหมคะ” ว่าแล้วฉันก็ลุกยืนขึ้น ก่อนที่คุณพราวจะเดินมาเกาะแขนฉัน ดูเธอก็ไม่ค่อยคุ้นชินกับการมางานแบบนี้ ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากฉัน แต่ไหน ๆ ก็มากับเธอแล้วฉันคงต้องถามเรื่องที่คาใจอยู่
“คุณคามิลเป็นพี่ชายของมิลินใช่ไหมคะ”
“คุณนาเดียรู้จักพี่มิลินด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับหันมองหน้าฉันทันที
“ค่ะ เราเป็นเพื่อนกัน”
“หื้อ จริงเหรอคะ”
“ค่ะ แต่คุณพราวไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณก็ได้ เรียกแค่ชื่อก็พอค่ะ”
“งั้นเรียกพี่ดีไหมคะ เพราะยังไงพี่ก็อายุเยอะกว่าพราว อีกอย่างพี่ไม่ต้องเรียกคุณนะคะเรียกชื่อก็พอค่ะ”
“โอเคค่ะ”
“เสียใจเรื่องคุณเฟญ่าด้วยนะคะ พราวคงรักเธอมาก” พราวหันมามองฉันก่อนจะเห็นว่าตอนนี้เธอน้ำตาคลออีกแล้ว
