EP.1 โลกกลม

864 Words

“โอ๊ย!” “ขะ ขอโทษค่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” เสียงใสเอ่ยถาม เมื่อเธอเผลอเดินชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งอย่างจัง ก่อนที่ผู้หญิงตรงหน้าจะถอดแว่นแบนด์เนมหรูออก นาเดียจึงมองเห็นสีหน้าและแววตาของคนตรงหน้า เธอแสดงสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก “เอาแอลกอฮอล์มา” ว่าแล้วคนตรงหน้า ก็เอ่ยบอกกับคนติดตามของตัวเอง ไม่นานก็พ่นแอลกอฮอล์ใส่มือของตัวเอง พร้อมกับพ่นตรงมายังที่นาเดียยืนดูอยู่ นาเดียมองดูคนตรงหน้านิ่ง เธอไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ถึงการแสดงออกมาของคนตรงหน้า ว่าพวกเขากำลังคิดอะไร “ต้องขอโทษอีกครั้งค่ะ” ว่าแล้วเธอก็เดินปลีกตัวออกจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้รีรอให้ผู้หญิงคนนั้นได้เอ่ยอะไรต่อ “แค่ก้าวเข้ามาประเทศนี้วันแรก ความเฮงซวยก็เข้ามาเยือนทันที ไอ้เดียเอ๊ย” หญิงสาวร่างสวย กวาดสายตามองหาคนที่จะมารับเธอ เพื่อนคนเดียวที่เธอยังคงติดต่อ หรืออาจจะเป็นคนเดียวในประเทศนี้ ที่รู้ว่าเธอกำลังกลับมา “เดีย ทางนี้…” มิลินเรียกเพื่อนรักทันที ในตอนที่เธอกำลังชะเง้อมองหาเพื่อน ที่กลับจากต่างประเทศ “คิดถึงจัง” นาเดียโผเข้ากอดมิลินอย่างจัง ด้วยความคิดถึง เวลาผ่านไปนานเกือบสิบปีที่ทั้งสองไม่ได้เจอกัน “ดีใจที่แกกลับมาสักที” มิลินเอ่ยบอกเพื่อนรัก “ดีใจมาก คิดถึงแกที่สุด” ว่าแล้วทั้งสองก็กอดกันแน่น จากนั้นทั้งสองพากันเดินออกจากสนามบินตรงออกไปยังรถที่มิลินจอดไว้ไม่ไกลมาก กรี๊งงงง! เสียงโทรศัพท์ของมิลินดังขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกประตูสนามบิน มือบางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก่อนจะกดรับ “ค่ะ” (อยู่ไหนทำไมไม่เข้าบริษัท) “ลินมารับเพื่อนที่สนามบินค่ะ ตอนบ่ายลินเข้าไปหานะคะ” “แน่ใจใช่ไหมว่าอยู่กับเพื่อน” หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อยเพราะพี่ชายไม่เคยเอ่ยถามแบบนี้เลยสักครั้ง “เฮียมีอะไรหรือเปล่า ถามลินแปลก ๆ” (เปล่าหรอก วันนี้เฮียต้องไปดูงาน ฝากลินไปเอาเอกสารที่ที่บริษัทของไอ้เตอร์ให้ที) “บริษัทพี่เตอร์เหรอคะ” “อืม ฝากดูงานที่บริษัทด้วย” “รับทราบค่ะท่านประธาน ลินจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยค่ะ” (ดูแลตัวเองด้วย) “ค่ะ รักเฮียนะคะ ดูแลตัวเองด้วย” (ครับ) มือบางเลื่อนนิ้วกดวางโทรศัพท์เสร็จ ก็หันหน้าไปมองเพื่อนที่มองดูอยู่ “ฉันรบกวนเวลาทำงานแกไหม” นาเดียเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังมีสีหน้าคิดหนัก “เปล่าหรอกแค่แปลกใจ ทุกทีเฮียไม่เคยถามอะไรแบบนี้” นาเดียที่ได้ยินก็แค่พยักหน้าให้ แล้วทั้งสองก็เดินไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล “ขอแวะทำธุระสักแป๊บนะ แกรอได้ใช่ไหม” “ได้สิ” ไม่นานมิลินก็มาถึงบริษัทของเธียเตอร์ นาเดียที่เห็นชื่อบริษัท เธอพยายามใช่สายตาสาดส่องไปรอบ ๆ เมื่อรถจอดถึงลานจอดรถในบริษัท “แกจะขึ้นไปกับฉันไหม” มิลินเอ่ยถามเพื่อน เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องอยู่รอที่นี่คนเดียว “ไม่ล่ะ แกขึ้นไปเถอะฉันรออยู่นี่แล้วกัน” ว่าแล้วมิลินก็พยักหน้าให้เพื่อน ก่อนจะเดินออกจากรถ แต่ก้าวไปแค่ไม่กี่ก้าวก็ดันเจอเข้ากับเพื่อนรุ่นน้องของพี่ชาย “อ้าวมิลิน” “อ้าวไคล์ พึ่งเข้าบริษัทเหรอ” “อืม พอดีไปคุยงานมาน่ะ แล้ววันนี้ลมอะไรถึงหอบมาที่นี่ได้” ไคล์เอ่ยถามน้องสาวเพื่อนพี่ชายอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองก็พอรู้จักและสนิทสนมกันพอสมควร “พอดีเฮียให้ลินมาเอาเอกสารที่พี่เตอร์น่ะ” “อ้อ แล้วนี่มาคนเดียว” ไคล์ชะเง้อมองไปยังรถ ก่อนเอ่ยถามเมื่อเห็นเงาใครบางคนนั่งอยู่ “ลินมากับเพื่อนค่ะ พอดีลินเพิ่งไปรับเพื่อนที่สนามบินมา แต่เฮียให้มาเอาเอกสารที่นี่ ลินเลยแวะมาเอาเอกสารให้เฮียก่อน” นาเดียเห็นหน้าชายหนุ่มที่ยืนคุยกับเพื่อน ก็แอบตกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ การพูดคุยของทั้งสองอยู่ในสายตาของนาเดีย เธอพยายามนิ่งมากที่สุด ดีที่รถของมิลินเป็นฟิล์มกระจก ไม่งั้นมีหวังว่าคนที่อยู่ด้านนอกคงเห็นหน้าเธอเป็นแน่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงของเพื่อนกับชายหนุ่มเดินห่างออกไป เธอพยายามมองตามจนสุดสายตา เห็นทีว่าคงต้องบอกเหตุผล ของการกลับมาประเทศครั้งนี้กับเพื่อนเสียแล้ว แต่เรื่องที่คาดไม่ถึง นั่นคือการที่เพื่อนของเธอ ดันไปรู้จักกับคนพวกนี้ แล้วงานนี้จะยากมากขึ้นหรือเปล่า ก็ไม่อาจรู้ได้ “โลกก็กลมเกิน สงสัยงานนี้คงต้องออกแรงน่าดู”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more