The Crown Prince (Reino de Filipinas Series)

Chapter 11.

GEN'S POV

"Papa...mama," puno ng takot ang boses na tawag ko pero walang sumasagot.

Its a complete silence and when I opened my eyes,wala kong makita.Kadiliman ang sumalubong sa kin.Nakakabinging kadiliman.

Ilang beses ko nang kinusot-kusot ang mga mata ko pero wala pa din. Bakit 'di binuksan ni papa ang ilaw sa labas ng kwarto ko? Alam niyang takot ako dilim.

Ayokong naiiwan sa isang silid o lugar na wala akong maaninag kahit ano dahil feeling ko anytime may sasakmal sa king kapre,higante or scary creature.I hate dark places, it creeps the hell out of me.

Dahan-dahan akong bumangon sa kama kahit nag sisimula na kong makaramdam ng takot.Pakapa-kapang nag lakad.Walang direksiyon.Kailangan ko lang makita ang switch ng ilaw o ang flashlight na alam kong tinatabi ni Mama sa lamesa.Tama,sa mesa. Laging may nakahandang flashlight don si Mama.

Nagmamadali kong nilakad ang pwesto ng lamesa sa kwarto ngunit may humarang sa daraanan ko kaya awtomatikong kinapa iyon ng mga kamay ko.Lamesa iyon pero mukhang bagong bili ni Mama wala kasi itong gasgas at makinis ang kahoy.

Wala kong makapang flashlight o kahit ang maliit na lampshade na alam kong nakalagay dapat sa ibabaw nito ay wala din.May kung anong natabig ako ang mga kamay ko at lumikha iyon ng ingay.Pero di ko iyon pinansin,kailangan kong mabuksan ang ilaw.

Unti-unti na kasing binabalot ng takot ang katawan ko at nararamdaman ko na ang panginginig ng katawan ko.Panic is starting to consume me and I don't like it.

"P--please..." naiiyak kong sabi sa mas pinalakas na boses. Umaasa na sana ay marinig ako nila Mama.

Bakit di pa sila dumarating? Iniwan ba nila ko? Saan sila pumunta? Lakad. Kapa. Lakad...kapa ang ginawa ko sa k'warto pero 'di ko mahagilap ang dingding at ilang mga dekorasyon na din ang natabig ko. Every time it created a sound that fueled to my now anxious state. Napapagod na napasalampak ako ng upo. May kung anong matulis na bagay ang tumusok sa kamay ko at may tumutulong mainit na likido doon.

Blood! Nasugat ako? Kung ganoon bakit di ko maramdaman ang kirot? Pero ramdam ko ang pag agos ng dugo sa mga palad ko. Lalo 'kong nakaramdam ng takot. Kailangan kong makaalis sa kung saan man ako naroon.

"M--mama..Papa..ayoko dito," nangingig ang mga kalamnan na gumapang ako. Bahala na kung saan ako mapadpad.Gusto kong may makitang kahit maliit na siwang ng liwanag.

Nangangatal at pagod na pagod ang katawan ko pero pilit kong ginagapang ang kung ano mang espasyong meron sa kinaroroonan ko. Nararamdaman kong basa na ng pawis at luha ang buong mukha ko at 'di pa rin maalis ang panginginig katawan ko. Nahahapo na 'ko at parang may mabigat na dumadagan sa dibdib ko. Mula sa malayo ay may natanaw akong isang siwang ng liwanag, maliit lang iyon pero sapat na para mabawasan ang takot na ngayon ay sumakop na sa buong pagkatao ko.

Panic and anxiety attack me just like a thief taking away every inch of my sanity.

"P..please,h--help," pilit kong inaabot ang liwanag na iyon at ng malapit na ko ay bumaha ng liwanag sa paligid at narinig kong nag kakagulo ang mga tao sa paligid ko.

"Mierda. Genessia!!" a deep, angry voice reverberated around the room. Slowly my body started to relax the moment it felt his presence. He calms me.

Mabilis niya akong dinaluhan at inikot paharap sa kanya.

"Are you okay? f**k. What happened?" balot ng pag aalala ang boses nito. Hinawi niya ang mga buhok na tumatakip sa mukha kong basa ng pinag halong luha at pawis.

I slowly opened my eyes and I saw his anxious but pretty face. Puno ng galit at pag aalala ang nakikita kong nakarehistro sa buong mukha niya. Unsettling deep midnight black orbs met my soft chocolate brown ones and I'm lost again...countless times. I think I have found my favorite place now.

His eyes. His onyx-like eyes. I felt safe now that he is here.

"I-i'm scared, kamahalan."

"You're okay now, Genessia. I'm here. I got you," puno ng pangakong sabi niya and I believe him.

Bawat salita ay parang Ativan,unti-unting kinakalma ang buong sistema ko. Naramdaman ko ang pagpangko niya sa 'kin at ang dahan-dahan nitomg paglakad patungo sa naghihintay na kama. His scent, musky, sweet, and a hint of something spicy, draws me into him and I didn't resist the urge, I bury my face on his neck and inhale his scent.

His jaw clenched and when I peered at his sexy neck, the veins there were throbbing, ticking. As if it's about to pop.

Ilang saglit pa'y inilapag niya ako sa gitna ng kama't buong pag aalalang sinipat ang mga braso at binti ko. Profanities keep flowing from his mouth while staring at my bruised and slightly battered body. I find it so sexy. Dapat akong magalit dito dahil sa daming 'puta' ang narinig kong binigkas nito pwede nang bumuo ng isang baranggay, pero naa-amuse ako sa kanya.

Napahagikgik ako.

"Here I am mamatay na sa pag aalala sayo and there you are, giggling as if this whole damn thing is amusing!" He exclaimed. Irritation and anger were both evident in his voice.

I didn't bother to respond nor flinched. I wasn't even scared of him. Walang kurap na nakatitig lang ako sa kanya. Para siyang tala sa langit,nakaka bato-balani. Nabibilang ko na kung ilang beses siyang kumurap.

"18," out of nowhere ay nasabi ko.

Nagtatakang tingin ang ipinukol niya sa kin bago malakas na sumigaw habang binabalot ng maliit na towel ang kanang kamay ko.

"V, get that f*****g medical staff here. Now. Or they can start looking for a new job tomorrow."

Patuloy ito sa pag lilitanya. Salubong ang makakapal nitong kilay. How can a man be angry and damn sexy at the same time?

"They have one job..one job but failed to do it. Bunch of incompetent idiots."

"Don't get mad. Please," mahina kong sabi sa kanya at nakita kong natigilan siya.

"I'm beyond mad especially seeing you like this," lumambot na ang ekspresyon ng mukha nito sabay hawi sa ilang hibla ng buhok ko na nakaharang sa muhka ko.He tucked it behind my ear.

My heart melts with the simple gesture. He's so sweet and again I can't help my giggles.

"You're happy. Care to tell me?" tila nanunudyong tanong niya sa kin. His eyes are full of tenderness.

"Cause you're so sweet and I like being this close to you, Your Highness," walang gatol kong sabi sa kanya. For a moment he's surprised by my admission but for a second or two, he gave me the smile that took my breath away, literally.

Mula sa kung saan ay sumulpot ang isang lalakeng naka itim kasama ang dalawang babaeng naka puting uniporme.Nag bow sila bago nag mamadaling lumapit sa kin.Nakita kong hahawakan ako ng isa sa mga babae kaya sumiksik ako sa gilid ni Prince Liam.

"Don't leave me. Don't let them touch me,Your Highness!" Parang batang pakiusap ko habang hawak ng mahigpit ang mga braso niya at pinipilit na isiksik ang mukha ko sa dibdib niya

"It's okay. I won't leave you. I'll be here but they need to tend your wound," sabi nito habang marahang hinahapolos ang buhok ko.

"Promise you won't leave..." nakatingalang aniko na matiim na tinititigan ang mga mata niya. Pagsusumamo ang akin at pangako't seguridad ang sa kanya.

"I promise. Now let's clean you up."

Tumango ako at agad akong inaasikaso ng dalawang medical staff. Wala sa kanila ang atensyon ko kundi nasa 'kanya' lang.Nakaupo ito sa isang silya na malapit sa gilid ng kama at ang tingin ay di humihiwalay sa kin.Paminsan nakikita ko siyang ngumingiti sa kin at palagi ay sinasagot siya ng puso ko ng di mabilang na pagkislot nito o di kaya nang biglang pagbilis ng t***k nito.

"Your Highness,we need to change her clothes," sabi ng isang babae yung mas matanda sa dalawa.

"Okay," tumayo ito mula sa pag kakaupo't lumapit sa kin. "You need to change,I'll be outside. Tutulungan ka nilang mag palit ng damit," sabi niya at tiningnan ang puting t-shirt kong suot na may mga mantsa ng dugo.

"NO! You promised," 'sing bilis ng kidlat na hinablot ko ang suot niyang gray long sleeves. I tugged it tightly holding him in his place.

Nakita kong natigilan siya't napabuntong hininga.Wala sa loob na naisuklay nito sa buhok ang kanang kamay dahilan para bahagyang magulo iyon and he looked even more hot.Messy and sexy hot!

"I should't be here Genessia.Saglit lang naman yun babalik din ako agad,ha?" malumanay na paliwanag niya sa kin.

"Ayoko!!" at lalo kong hinigpitan ang hawak sa damit niya,naipadyak ko pa ang mga paa. "STAY!"

Di ko maintindihan ang sarili ko. Una bakit parang lutang ang utak ko. Para kong nasa pagitan ng isang panaginip at reyalidad. Pangalawa at ang pinaka importante, bakit ganito ako maka-asta. Where are my manners? I know he's the crown prince pero bakit ako umaakto na parang magka level lang kami ng estado sa buhay? It seems that all my inhibitions are gone. I am acting defying rationality and common sense here and I don't know the freaking reason.

Narinig ko na nagtawanan nang marahan ang dalawang babae sa gilid pero tumigil din ng tapunan sila ng masamang tingin ng binata.

"Forgive us, Your Highness. It's one of the effects of roofie but it will wear off eventually," sabi ng mas matandang babae.

My brows furrowed. What are they talking about? At bakit wala akong maalala mula sa pangyayari o sa pinag gagawa ko kagabi?

"I know but how the hell will she change her clothes if I'm here?" sabi nito sa inis na tono.

"We can cover her with sheets, Your Highness," suhestiyon ng mas bata at ipinakita ang dalang puting kumot.

"Fine. Fine. Do it, baka ubuhin pa 'to," sukong sabi ni Prince Liam sa seryoso na namang mukha. Wala na ang ngiti na kanina lang ay lagi kong nakikita.

Nilapitan ako ng dalawang babae at itinabing sa 'kin ang puting kumot. Nakita kong tatalikod na sana si Prince Liam pero mabilis kong hinuli ang kanang kamay niya at hinawakan iyon nang mahigpit.

Natigilan ito't tinitigan ang mukha kong bahagyang nakalitaw sa kumot saka lumipat iyon sa mga kamay naming ngayon ay magkasalikop. Umiling ito pero 'di umimik. Tahimik na tumalikod at hinayaan akong bihisan ng dalawang royal nurse.

"Miss Genessia bitawan nyo muna ang kamay ni Pr-"

"It's okay, Mildred. Is she decent?" tanong nito na tinanguan ni Mildred.

Humarap ito sa 'kin at lumipat sa bandang kanan ko. Saglit na binitawan ang kanang kamay ko para lang ilahad ang kaliwa niya. I smile

"Change position, mi amore," he whispered enough to make me blush. My fingers automatically weaved through his as if they have their own minds. Prince Liam smirk, pleased, and turn his attention to the two waiting nurses.

"Proceed."

Nang matapos ang pagbibihis ko ay nag paalam na ang dalawang babae.Naiwan kaming dalawa sa kwarto na magkahawak pa din ang mga kamay. I was touching his knuckles with my thumb and he's watching me with an intense gaze.

"You make me break all my rules, love.Only you could do that," makahulugang sabi nito sabay pisil sa palad ko.

Tinitigan ko lang siya at marahang hinila paupo sa tabi ko. Nagpatianod lang ito habang 'di pa din inaalis ang mga mata sa pag kakatitig sa mukha ko. His eyes drunk into my whole feature as if memorizing each line, freckles, and all my imperfections. It's caressing me without even touching me.

"How are you feeling now?"

"I don't know," I shrugged my shoulders as I am silently assessing everything. This is all nonsense to me. I know I'm in a very sweet dream and because of my sick crush on the crown prince, here he is now. Present and smiling. Caring and so freaking sweet.

"I think I'm happy, Your Highness. Are all of these real? Are you real?" Naguguluhan kong tanong sa kanya. "If this is a dream. Can I just stay here?" sapo ang sentido sa nilingon ko siya.

Tahimik lang ito at tila tinatantiya ang isasagot sa mga tanong ko.

"I'm real, Genessia. I'm so much real," and he squeezed my hand. "Bakit gusto mong mag stay, if this is indeed a dream?"

"Andito ka.Kasama kita," matipid kong sagot habang tinitingnan ang mag kasalikop naming mga kamay ."This is by far, the sweetest dreams I have and I like every second of it.Kaya pwede bang dito na lang ako. Tayo?"

He stiffened and for a second or two, he was just staring at me. Then a smile broke on his face. Sadness and longing were shown in his eyes but only for a moment. It's so fast I'm questioning myself if it's all there or not.

"What if the reality that's waiting for you, for us, is way way better...than all of these. The kind of reality where you want to stay awake all night and never sleep. 'Cause, you don't want to miss every bit of it. Would you still want to stay in here?"

I looked at him, just staring at those hypnotic pair of onyx.

"Or are those reasons enough for you to wake up?" puno ng di ko mapangalanang damdamin ang mga mata niya. It's intense, smoldering and piercing through my very core.

It's the proverbial eyes that stare through your soul. And I want him to keep looking, staring until he's content and I obliterate into nothingness.

"Hypothetically?" I asked nonchalantly.

He smiled and nodded.

"Yes. Hypothetically."

"I'll wake up and fought my eyelids with every ounce of strength I have," I answered truthfully.Sinalubong ko ang mga mata niya at kita ko ang pag daan ng samo't saring emosyon doon habang sinasagot ko ang tanong niya. "Para wala akong ma-miss na sandali kasama ka, Kamahalan."

"Ditto, mi amore. Ditto."

Indeed, a sweet dream. The sweetest.