พวกท่านอย่ากินจนหมดถ้วยนะเจ้าคะ เพราะอาหารยังมีอีกมาก”
“ยังมีอีกมาก!” พวกเขาพูดขึ้นมาพร้อมกันอีกครั้ง ซิ่วอิงกลอกตามองบน พวกเขาจะทวนคำพูดนางทำไมเนี้ยะ
“ต่อไปเป็นซาลาเปาเจ้าค่ะ พออุ่นให้ร้อนก็จะเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นไส้ผักข้าจะแต้มจุดสีเขียวเอาไว้ แต่ถ้าเป็นไส้หมูจะไม่สิ่งใดแต้มเจ้าค่ะลี่อิน หานเกอ นำไปส่งให้คุณลูกค้า”
“ขอรับ/เจ้าค่ะ”
“อร่อย ๆ อันนี้ก็อร่อยข้าชอบ” ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุข เมื่อได้กินอาหารแสนอร่อย
“ต่อไปเรามาดูอันนี้กันเจ้าค่ะ นี่เรียกว่าขนมจีบ และติ่มซำ เป็นอาหารว่าง ใช้นึ่งแบบเดียวกันกับซาลาเปา ท่านก็จัดใส่เข่งแบบนี้ เข่งละหกชิ้นกำลังดีเจ้าค่ะ เวลายกไปให้ลูกค้า ก็ยกไปทั้งเข่งแต่เอาจานรองเจ้าค่ะ”
“ส่วนอันนี้เรียกว่าเปาะเปี๊ยะ ข้าห่อมาให้ยังไม่ได้ทอด ท่านต้องเอาไปทอดในน้ำมันร้อน ๆ แบบนี้เจ้าค่ะ” สามพี่น้องสกุลอู่ รู้งานเป็นอย่างดี เตรียมอาหารต่อไปให้นางอย่างคล่องแคล่ว
