“ไหนเจ้าว่าช่วงนี้จะช่วยเหลือใคร?”
“ก็มันอดไม่ได้ แล้วเจ้าอดได้หรือ?” ซิ่วอิงย้อนถามลี่อิง เพราะคิดว่าเป็นนางก็ต้องเข้าไปช่วยเช่นเดียวกัน
“แน่นอนว่าต้องช่วย ฮ่าฮ่า” ลี่อินหัวเราะออกมา นางก็แค่เย้าซิ่วอิงเล่น เพราะในความเป็นจริงใครจะไปทนเห็น เด็กถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรมได้เล่า
“เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวร้านตีเหล็กจะปิดเสียก่อน” ซิ่วอิงรีบเอ่ยบอกเพราะเสียเวลามากแล้ว ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่อู่ถงจะเป็นคนเดินนำ เพราะเขารู้เส้นทาง
เมื่อมาถึงร้านตีเหล็กที่ดูเงียบเหงา มีชายสามคนนั่งเหม่อลอย ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ชายสามคนยังคงนั่งใจลอย ไม่รับรู้ถึงการมาของพวกเขา เพราะจิตใจกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน อู่ถงจึงรีบไปดึงกระดิ่งที่ห้อยไว้ เป็นการส่งเสียงสัญญาณถึงการมาของลูกค้า
พวกเขาสะดุ้งกันสุดตัว เมื่อเห็นว่ามีบุรุษสองคนกับเด็กอีกห้าคน มายืนอยู่หน้าร้าน
“ต้องการสินค้าหรือขอรับ หรือว่าจะสั่งให
