เมื่อซิ่วอิงเอ่ยเช่นนั้น ทุกคนถึงกับพูดไม่ออกแต่มีความยินดีอยู่ไม่น้อย เฉินซีฮันรีบปีนขึ้นไปบนเตียง ที่มีน้องน้อยดันลี่อินและเจียวจูให้ลงไปจากเตียง พวกเขาทั้งขำทั้งเอ็นดู แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา
เมื่อลิ่อินลงมาจากเตียงก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้คนเป็นพี่และก็ตัวนาง แล้วนอนเท้าค้างมองเขาตาหยาดเยิ้มอย่างปลื้มปริ่ม กับใบหน้าแสนหล่อเหล่าของเขา
“เจ้าจะนอนเมื่อใด?” เขาถามขึ้นมา เพราะเห็นนางเอาแต่มองเขาอยู่อย่างนั้น
“พี่จางหย่งนอนไปเลยเจ้าค่ะข้ายังไม่ง่วง ขอมองหน้าของท่านอีกหน่อยเจ้าค่ะ” เขายิ้มอ่อนให้นาง ก่อนจะหลับตาลง อยากจะมองก็มองไปเลยเขาง่วงแล้ว
ส่วนเจียวจูดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง ทั้งเขาและนาง จากนั้นดึงแขนของเขามาเป็นที่รองหนุนหัว จากนั้นตรงเข้าสวมกอดเขาแน่น อีกทั้งยกขาขึ้นมาก่ายร่างของเขาเอาไว้
“พี่เจียวหมิงตัวหอมมาก ฝันดีเจ้าค่ะ” นางกล่าวเสร็จก็หลับไปอย่างง่ายดาย เฉินเจียวหมิงส่ายหัว กับก
