หลังจากเห็นพวกเขาตกลงมาและสลบไม่ได้สติ ตงฮวน หานเกอและองครักษ์อีกสามคนก็ออกมาจากที่ซ่อน หานเกอรีบโปรยยาสลบไปที่พวกเขาอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาสลบไปแล้วจริง ๆ
“นายน้อยเก่งมากเลยขอรับ ข้ามองแทบไม่ทัน” จือหยวนหนึ่งในองครักษ์เอ่ยชม แค่เพียงพริบตาเดียว พวกเขาก็สลบไสลไม่ได้สติ ยาของนายหญิงน้อยสุดยอดจริง ๆ
“รีบเข้าไปช่วยพวกนางกันเถอะ” ตงฮวนรีบเอ่ยบอก เพราะไม่อยากชักช้า ต้องรีบกลับไปช่วยงานซิ่วอิง ท่าท่างของจือหยวนไปสะดุดสายตาของจือไฉ ที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ ต้องใช่แน่ท่าทางแบบนี้ ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้แน่ ต้องเป็นน้องชายของเขาอย่างแน่นอน
จือไฉรีบเด็ดใบไม้ออกมาเปา เป็นเพลงสมัยเด็กที่เขาใช้เป่ายามอยู่ในหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงเพลงลอยมา ซึ่งจือหยวนจำมันได้ดี เขาถึงกับตกตะลึง นี่มันเป็นเพลงที่พี่จือไฉชอบใช้ใบไม้มาเป่าเล่น ไวเท่าความคิดเขารีบมองหาที่มาของเสียง ก่อนจะร้องออกไป
“นั้นท่านพี่ใช่หรื
