ซิ่วอิงนั่งลงเขียนด้วยเช่นกัน เพราะป้ายประกาศ ต้องใช้เป็นจำนวนมากในการโฆษณา นางจึงนั่งข้างเฉินซีฮัน ก่อนจะเอ่ยถามเขาขึ้นมา
“พี่ซีฮันจะกลับเมืองหลวงเมื่อใดเจ้าคะ?”
“ข้าคิดว่าอีกสองสามวันก็คงจะต้องเดินทางกลับแล้ว” พอเขาเอ่ยบอกก็รู้สึกใจหาย วันเวลาเหตุใดช่างเดินเร็วนัก
“ทันอยู่ถึงวันที่ข้านำอาหารไปส่งที่โรงเตี๊ยมหรือไม่เจ้าคะ?” พอนางเอ่ยถามเช่นนี้ เขาก็คิดว่ากลับล่าช้าหน่อย ก็คงไม่เป็นไร
“ข้าจะให้ตงหานและหานเกอไปกับท่านด้วยเจ้าค่ะ หากมีคนร้ายมาจัดการพวกท่าน ในระหว่างทางจะได้มีเขาคอยช่วยเหลือเจ้าค่ะ” ซิ่วอิงคิดว่าการที่มีคนร้ายมาลอบฆ่าพวกเขา ไม่ใช่เรื่องธรรมดา เพราะฉะนั้นต้องป้องกันเอาไว้ก่อน
“แล้วเขายินดีไปหรือ? ห่างไกลพวกเจ้าอีกหลายเดือนกว่าพวกข้าจะแวะมาอีกที” เฉินซีฮันได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางช่างจิตใจดีและนึกถึงคนอื่นอยู่เสมอ
“พวกเขาต่อไปจะต้องเติบโต เป็นบุรุษที่องอาจแล
