ซิ่วอิงได้นำซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย ผงปรุงรส มาให้เขาได้ลองใช้ เขาถึงกับคุกเข่าน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจ คนที่ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ พอได้เรียนรู้วิธีการใหม่ ๆ ที่ทำให้อาหารรสชาติดีขึ้น เขาก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เปรียบเสมือนสำเร็จวิชาวรยุทธขั้นสูงสุด
“ลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ ต่อไปข้าก็อยู่ที่นี่แล้ว หากว่าท่านอยากเรียนรู้ การทำอาหารชนิดใด ข้าสอนให้เองเจ้าค่ะ” เมื่อนางพูดขึ้นมาเช่นนั้น พ่อครัวในห้องครัว ต่างก็นึกอิจฉาลู่ไฉ่ขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะหวาดกลัวว่าจะทำให้ซิ่วอิงไม่พอใจ
แต่ซิ่วอิงก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของทุกคน เพราะการดูแลปกครองคน ต้องทำอย่างเท่าเทียมกัน ไม่เช่นนั้นอาจเกิดการน้อยใจเกิดขึ้นได้
“พวกท่านด้วยนั้นแหละเจ้าคะ หากสนใจก็เรียนไปพร้อมกันได้เจ้าค่ะ”
“จริงหรือขอรับนายหญิงน้อย” พวกเขาร้องออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจ
“แน่นอน” ซิ่วอิงตอบด้วยหน้ายิ้มแย้มแต่แล้วลู่เฉิง
