ซิ่วอิงชะงักไม่คาดคิดว่า เรื่องสำคัญมากแบบนี้ เขาจะมาถามความคิดเห็นของนาง ซิ่วอิงหันไปมองเฉินซีฮัน ซึ่งเขาก็มองนางอยู่ก่อนแล้ว ด้วยสายตาอ่อนโยน
“พูดไปตามที่เจ้าคิดเถิด” เขายกมือขึ้นลูบหัวนาง อย่างให้กำลังใจ
“ตามความคิดเห็นของข้า ยามนี้ทุกคนควรซ่อนตัวก่อนเจ้าค่ะ”
“ซ่อนที่ใด จวนเจ้ารึ?” ชายชราถามขึ้น ทำเอาซิ่วอิงได้ยินถึงกับหลุดหัวเราะออกมา ชายชราก็หัวเราะออกมาบ้าง เขาพูดผิดตรงไหนกัน แล้วจะให้ไปซ่อนที่ใด
“องครักษ์ผู้นี้ไว้ใจได้เพียงใดเจ้าคะ?” องครักษ์ที่จู่ ๆ ถูกดึงเข้าบทสนทนา เขาทำหน้าเหลอหลาอย่างโง่งม เขาไว้ไจได้หรือไม่ นางถามอะไรเช่นนั้น เขานะตายแทนพวกเขาได้เลยนะ
“เขาไว้ใจได้แน่นอน เขาเป็นเด็กกำพร้าเสด็จพ่อเลี้ยงเขามา พร้อมกับข้าตั้งแต่เด็ก ๆ” เฉินซีฮันกล่าวอธิบายให้นางรับรู้
“เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย ว่าให้ไปหลบซ่อนที่ใด” ชายชราเอ่ยถามอีกครั้ง
“ข้าก็ยังไม่เคยลองเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าข
