เมื่อเดินออกมาจากร้านตีเหล็ก พวกเขาทั้งห้าคนก็รับรู้ได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นมา นี่หมายความว่า ยิ่งช่วยคนมากก็จะได้รับพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขายกยิ้มด้วยความพอใจ ตื่นเต้นว่าเมื่อไหร่จะช่วยเหลือผู้คนอีก แต่มีเพียงซิ่วอิงที่มีสีหน้าเป็นกังวล
“เจ้าเป็นอะไรรึซิ่วอิง?”
“ข้ากำลังคิดว่า สามแม่ลูกข้าช่วยไปแล้ว และให้พี่อู่หย่งพาไปอยู่ที่จวน ส่วนช่างตีเหล็กพวกเจ้าว่า พวกเขาจะตามมาขออยู่กับพวกเราหรือไม่?”
“เอ่อใช่ พวกข้าก็ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย ครอบครัวช่างตีเหล็กยิ่งมีคนเยอะอยู่ด้วย แล้วพวกเราจะทำอย่างไร?” ตงฮวนเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วงซิ่วอิง เพราะยิ่งมีคนมาอยู่มากขึ้น ซิ่วอิงก็ต้องรีบหาเงิน เพราะทุกชีวิตก็ต้องกินอาหาร
“เขาคงไม่มาขออยู่ด้วย น่าจะมาของานทำมากกว่า หลังกินอาหารมื้อเย็นเสร็จ พวกเจ้าช่วยกันเขียน ป้ายประกาศเชิญชวน ให้คนมากินอาหารที่โรงเตี๊ยมฟู่จิน” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ซิ่วอิงก็นึกขึ้น
