Leyla’nın sesi fısıltıyla karışık bir çığlık gibiydi. Gözleri, sokağın karanlık köşelerine, komşuların kapalı perdelerine kaydı. Kalbi göğüs kafesini zorlarken, karşısındaki adamın ne kadar büyük bir risk aldığını değil, kendi bencilliğini gördü.
"Emre gece gece burada ne işin var?" dedi Leyla, kapının pervazına tutunarak. Sesi titriyordu ama bu sefer korkudan çok hayal kırıklığındandı. "Sen beni hiç düşünmüyor musun ya? Babam uyanıp görse ne diyeceğiz? Çiçek olayını, o gün yaşattığın rezilliği hiç mi hatırlamıyorsun?"
Emre, sanki Leyla’nın az önce söyledikleri havada asılı kalmış gibi, hiç oralı olmadı. Adımını eşiğe doğru bir milim yaklaştırdı, gözlerinin içine o her zamanki "beni affetmek zorundasın" bakışını yerleştirdi.
"Leyla... Seninle konuşmamız lazım," dedi sesi boğuk bir tonda
