Gecenin zifiri karanlığında, denizin kıyıya vuran hırçın dalgaları sanki Leyla’nın ruhundaki fırtınanın sesiydi. Leyla, kendini bile bile o cehennem ateşine atıyordu. Babasından yediği o tokatın sıcaklığı yanağında sönmüştü belki ama kalbinde açtığı yara, onu bir felakete, geri dönüşü olmayan bir uçuruma sürüklüyordu. Oysa bilmiyordu; bazen sığınak sandığın yer, aslında en büyük hapishanendi.
O öpücük... Dudaklarında hala Emre’nin sıcaklığını, o tanıdık ama bir o kadar da yakıcı tadı hissediyordu. Bu öpüşme, sadece bir yakınlaşma değil, Leyla’nın dünyasında yeni bir devrin, belki de sonun başlangıcıydı. Emre’nin dudakları onun üzerindeyken Leyla’nın kalbi göğüs kafesini parçalamak istercesine çarpıyordu.
Emre, yavaşça geriye çekildi. Dudaklarında o bildik, insanın kanını donduran ama
