Leyla’nın kalbi, göğüs kafesine sığmıyor; her atışında kulaklarında uğuldayan o sesi duyuyordu. Emre’nin dudaklarının sıcaklığı hala tenindeyken, geri çekilmek istedi ama dizlerinin bağı çözülmüştü. Parmak uçları, tutunacak bir dal ararcasına Emre’nin ceketinin kenarına tutundu.
Emre, onun bu halini gördüğünde hafifçe gülümsedi; bu hem zafer kazanmış bir adamın gururu hem de sevdiğine kıyamayan bir adamın şefkatiydi. Alnını, Leyla’nın titreyen alnına yasladı. İkisinin de nefesi birbirine karışırken, Emre’nin sesi her zamankinden daha boğuk ve güven vericiydi.
"Nefes al Leyla..." diye fısıldadı, ellerini yavaşça onun yanaklarına yerleştirerek. "Sadece nefes al. Ben buradayım, bir yere gitmiyorum."
Leyla, kirpiklerinin arasından ona baktığında, Emre’nin gözlerindeki o derin koyuluğu gördü
