Emre, yol kenarında diz çökmüş Leyla'nın karşısında ne yapacağını bilemez haldeydi. Leyla, gözleri kan çanağına dönmüş bir şekilde, o gece Mümtaz'ın kendisine saldırdığını haykırmıştı. Emre'nin yüzü kireç gibi oldu, elleri titredi.
"Leyla... Özür dilerim," dedi Emre, sesi hıçkırık gibi çıktı. "Gerçekten bilmiyordum. Annem... Annem o gece çok hastaydı, hastaneye gitmem gerekiyordu. Seni o yüzden yalnız bıraktım!"Ama bu sözleri söylerken Emre’nin içi kan ağlıyordu. Kendi kendine, "Yalan söylüyorum," dedi içinden. "Annem hasta falan değildi." Emre’nin o gece İstanbul’a gidiş amacı ne annesiydi ne de işti. Tek bir sebebi vardı: Berfin.Emre, arabanın kapısını hırsla çarptı. Leyla’nın omuzlarını sarsarak, sanki dünyadaki tek derdi onun intikamıymış gibi bağırmaya başladı.
"Hayır Leyla! Kabul e
