Leyla, bakışlarını Emre’nin o derin ela gözlerine mühürledi. Üzerindeki bembeyaz gömleği, uzun zamandır fark etmediği ellerini ve sanki her çizgisine yabancılaştığı yüzünü ilk kez görüyormuş gibi hayretle süzdü. Emre tam karşısındaydı; tüm dürüstlüğüyle, "Seni istiyorum," diyordu o tok sesiyle.
Leyla ne yapacağını bilmiyordu. İçindeki o korku dolu ses susmak bilmedi: "Ya yine aynı acıyı çekersem? Bir daha terk edilirsem ben bunu kaldıramam ki..."
Emre, Leyla’nın tereddütlerini gözlerinden okur gibi yaklaştı ve konuşmaya başladı:
— Leyla... Leylam... Benim güzel kıvırcığım artık seni üzmek yok. Seni kırmak yok.Leyla, gözlerini Emre’nin gözlerinden bir an bile ayırmıyordu. Aynı şekilde Emre de öylece bakıyordu ona. İkisi de sessizdi ama bakışları sanki birbirine mühürlenmiş gibiydi. Arala
