Sahilin tuzu, rüzgarın soğuğu ve Emre’nin o kan donduran itirafları... Leyla, sanki ruhu bedeninden çekilmiş bir kabuk gibi eve ulaştı. Merdivenleri nasıl çıktığını, anahtarı kilide nasıl soktuğunu hatırlamıyordu. Odasına girer girmez kapıyı arkadan kilitledi ve sırtını ahşap yüzeye yaslayıp yere çöktü. Karanlık odada yankılanan tek ses, kendi düzensiz nefesiydi.
Uzun uzun düşündü. Zihni, bir labirentin içinde çıkış arayan yaralı bir hayvan gibiydi. Emre’nin anlattıkları bir film şeridi gibi değil, keskin birer cam kırığı gibi geçiyordu aklından. Bir bebek... Masum bir canın yitip gidişi... Emre’nin bir katile, bir korkağa, bir acize dönüşen o görüntüsü... Leyla, bir zamanlar bu adamın dizlerine başını koyup huzur aradığı için kendinden tiksiniyordu. "Nasıl bilemedim?" diye fısıldadı kara
