.
"พี่ราม" สีหน้าหญิงสาวดูตกใจเมื่อมือหนาบีบข้อมือเธอแรงไม่ปล่อย
"ลลิตเจ็บนะคะ"
"คุณกำลังจะล้ำเส้นคนของผม"
"เออ.. คือว่า"
"มีอะไรหรือเปล่าถึงได้มาหาผมที่นี่"
เมืองรามจึงยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระพร้อมกับถามกลับไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไรนักที่จู่ๆเธอก็เข้ามาทำตัวรุ่มร่ามกับคนของเขา
"แหม...ต้องมีธุระด้วยเหรอคะถึงจะมาหาพี่รามได้ ก็แค่ลลิตคิดถึงพี่รามนี่คะ วันนั้นพี่รามซิ่งหนีลลิตออกมาก่อน เห็นกวินบอกว่ามีธุระสำคัญมากเลยรีบออกไป เพราะงั้นวันนี้ลลิตเลยต้องมาทวงอาหารมื้อค่ำแทน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับไม่ยอมให้ลลิตเข้าไปหาพี่รามทั้งที่ลลิตบอกว่าเป็นคนสำคัญ แต่เธอก็ไม่ฟัง"
เจ้าของร่างสวยฟ้องพร้อมทั้งเบียดตัวเข้าหา แต่เมืองรามก็ยังยืนนิ่งไม่ได้ผลักออกแต่อย่างใด นั่นยิ่งทำให้เจ้าเอยหงุดหงิดที่ปล่อยให้หญิงอื่นได้ประชิดตัวอย่างง่ายดายไม่หวงตัวเลยสักนิด ทีกับเธอหากไม่ใช่เรื่องบนเตียงหรือต้องการแกล้ง
