"เดี๋ยวนะ..นี่เอยร้องไห้ทำไม"
เมืองรามถามขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นบนอกแกร่ง แรงสะอื้นทำให้เขายิ่งแน่ใจว่าเธอร้องไห้ จำใจต้องถอดถอนตัวตนออกจากร่างบางอย่างเสีบไม่ได้แล้วดึงเธอให้เงยหน้ามามองเขา ใบหน้าสวยที่แทบไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ที่เขารู้จักจนกระทั่งตอนนี้ ดวงตากลมสวยแดงก่ำ เธอกำลังร้องไห้จริงๆ
"พี่ทำเอยเจ็บมากเหรอ เจ็บมากใช่ไหม พี่รามขอโทษนะคะ พี่ขอโทษ"
เมืองรามพร่ำขอโทษ อาจเพราะเขารุนแรงป่าเถื่อนมากเมียจึงร้องไห้ออกมา มือหนาลูบศีรษะอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาด้วยความรักสุดซึ้ง สายตาลุ่มลึกกวาดมองใบหน้างามก่อนจะลากลงไปหาทรวงอกอวบที่มีร่องรอยแดงช้ำเพราะน้ำมือของเขาเอง
"เอยเกลียดพี่ราม..."
ที่เธอสะอื้นไห้เพราะโกรธตัวเองที่รักเมืองรามมากเกินไป พอเจอหน้าคนที่รักและคิดถึงมากก็หักห้ามใจไม่ได้ที่จะคล้อยไปตามเกมของเขา เธอพยายามดันตัวให้หนีห่างเมื่อเห็นสายตาอีกฝ่ายอ้อยอิ่งตรงทรวงอกอวบอิ่ม
