แสงแรกแห่งวันได้สาดส่องมายังคู่รักที่นอนก่ายกอดกันตั้งแต่เมื่อคืนยันรุ่งเช้า ทั้งสองหลับไหลด้วยบทรักที่ร้อนแรงทั้งคืนสมกับความโหยหาที่คิดถึงกันและกัน เจ้าเอยตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายร้าวระบม เธอยังจำความรู้สึกครั้งแรกระหว่างเธอกับเขาเมืองรามได้ดี เขารังเกียจไม่อยากแตะต้องเธอด้วยซ้ำ
แต่..เมื่อเขาได้ล่วงล้ำเข้ามาแล้ว เขาก็เข้ามาไม่ยอมหยุดเลย และครั้งนี้เธอคงไม่ได้ออกจากห้องตลอดสามวันสามคืนอย่างแน่นอน เธอเงยมองคนที่นอนก่ายกอดเธอทั้งคืนเหมือนกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก
"ตื่นนานแล้วเหรอ หือ"
เมืองรามงัวเงียตื่นเพราะรู้สึกว่ามีสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ เจ้าเอยไม่กล้าขยับตัวกลัวว่าทำให้คนตัวโตตื่น เธอรู้ว่าเมื่อคืนเมืองรามกินเธอจนหมดเรี่ยวแรงกันเลยทีเดียว จึงได้แต่เงยมองเสี้ยวหน้าคมและเผลอลูบไล้สันกรามเล่นไปพลาง ๆ ระหว่างรอเขาตื่น
"อืม..."
"ทำไมไม่ปลุกพี่ละคะ แบบนี้พี่เสียเปรียบเอยแย่เลย ระวัง
