บทที่ 13
สหายคนใหม่
หลังจากงานปักปิ่นของนางไม่กี่วัน พี่ชายคนโตของนางก็ต้องเดินทางกลับค่ายทหารสกุลหยาง เพราะว่าเขาก็อยู่ในเมืองหลวงนานแล้ว
ส่วนองค์รัชทายาทก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับการซ่อมแซมตำหนักและหาตัวคนที่เผาวังบูรพา แต่ก็ไม่พบตัว ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ ทำให้คนต่างลำลือกันไปว่า เขาไปทำอะไรผิดมาหรือไม่ สวรรค์จึงได้ลงโทษ
จือชิงหยวนก็มาเล่นที่จวนกับนางบ่อยครั้ง และพยายามโน้มน้าวไม่ให้นางไปมาหาสู่กับฟานเจียวจิง
วันนี้ก็เช่นกัน จือชิงหยวนมาหานางแต่เช้า และอยู่ทานอาหารเที่ยงร่วมกัน
“อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวอ้ายเดินนำถาดอาหารเข้ามา แล้ววางลงที่โต๊ะ ก่อนจะถอยหลังออกไปจากศาลาชิงหยวน
“ข้าได้ชามาใหม่ เจ้าลองชิมดูสิ” หยางเหม่ยอวี้ยื่นชาไปให้จือชิงหยวน
จือชิงหยวนยกน้ำชาขึ้นดื่มเพื่อลิ้มรสของชา เมื่อได้สัมผัสรสชาติของมัน ก็ต้องตกตะลึง เพราะรสชาติของมันทั้งหวาน ทั้งหอม นางยังไ
