14.BÖLÜM "ZAYF"
Zayf, misafir, konuk.
*
Aynadan üzerimdeki elbiseyi düzelterek ışıl ışıl parlayan yüzüme baktım. Saçlarımı iki yandan omuzlarıma serpmiş, göğüslerime uzanmasına izin vermiştim. Üzerimde dizlerimde biten beyaz bir elbise giymiştim. Elbisenin üzerinde ki pembe küçük çiçekler, çok güzeldi.
Elbisenin bel tarafı dikişle katlanmış, belime tam oturmuştu. Boynumu biraz açık bırakan v yakası vardı. Ayağıma düz taban ayakkabılarımı giyerek iç çektim. Sürekli giydiğimde kenarları sökülmüştü.
Ayakkabı alacak param bile yoktu. Kürşat'tan istemek gibi bir düşüncem de. İç çekerek aynanın önünden ayrılarak kapıya doğru yürüdüm. Kapının kolunu tutarak yavaşça açtım. Aralık kapıdan yavaşça süzüldüğümde arkamı dönerek kapıyı yavaşça kapattım.
"Günün aydın olsun narenim!"
Korkuyla yerim
