BEAUTIFUL BEAST

Chapter 3: Scarred From Inside Out

SCARRED FROM INSIDE OUT

I slowly opened my eyes; but as I tried agad ko ring ipinikit dahil sa pagkakasilaw. But then again I tried hanggang sa tuluyan ko nang naimulat ang aking mga mata.

"Where am I?" Tanong ko sa sarili ko. I scanned the area at maging ang sarili ko. May kung anong mabigat sa mukha ko na parang nakabalot. Gusto ko itong hawakan but when I saw my left hand, nakita ko ang nakakabit na swero. Bakit ako nasa hospital.

Habang pilit kong inaalala ang dahilan bakit ako nandito, bigla namang bumukas ang pinto ng kwartong kinaroroonan ko. When this person saw me awake, he immediately pressed the button bago ako tinawag "Sir,." HIndi nagtagal may iilang tao na nakaputi.

Isang lalaki akong lumapit sa akin, may mga iilang bagay na ginawa sya sa akin. He asked me questions at kahit mahina ang pakiramdam ko I tried to asnwer ng maiikling salita. When I asked them where am I, sinabi nila ang nanyaring accident.

I feel so week, I feel so tired. Pakiramdam ko galing ako sa malayo. "He's now awake.." may iilan pa itong sinasabi sa mga kasama. Hindi ko na naintindihan ito, I closed my eyes again and sleep.

..

..

..

"Dad.." agad na lumapit sa akin si Dad. May kausap ito kanina lang sa phone. I touched my face, nakabalit ito ng benda, "What to my face?" Hindi ito agad sumagot.

"Mamaya, tatangalin na ang benda and..."

",..and I don't have to expect any good from this." pagputo ko sa sasabihin. "My face is ruined."

"Axl, don't worry. Everything is under control. Doctor Torres referred you to one of the best Plastic Surgeons in Arizona, he's Doctor Anthony Blake. Tumawag na ako for schedule, in three days aalis na tayo para sa reconstructive surgery mo."

I really don't know what to say. Maayos pa ba ito? May pag-asa pa ba? All my life, ngayon lang ako nakaranas ng matinding kawalan. Of all body part, bakit mukha pa? Bakit kailangan pang masira ng pinakamahalagang bahagi ng katawan ko.

Lumipas ang ilang minuto, dumating ang Doctor at iilang nurse. May mga dala silang gamit na hindi ko naman alam kung ano iyon. They told me na oras na alisin ang benda sa mukha ko. Nang marinig ko yun nanlamig ang kamay ko, handa na ba akong harapin ang bago kong mukha?

"Ready?" tanong ng Doctor. Kahit hindi ko alam ang sagot sa tanong na yun, I nod to him. He wore gloves at unti-unting tinanggal ang benda sa mukha ko. Nakaupo ako pero ramdam ko ang panlalambot ng lower extremities ko.

Nang tuluyan nang matanggal ang benda, I saw my Father's reaction. It's unexplanable. Napatilokod sya. Pero muli rin syang humarap, pero kinausap nya ang Doctor. "Doc, please we highly needed a secured privacy. What you saw, at kung anong alam nyo, please keep it withing this hospital. I will pay this hospital para sa privacy na kailangan namin."

Unti-unti kong hinawakan ang mukha ko kasabay ng pagtingin ko sa maliit na salamin. I felt and saw the scars. Hindi ko na makilala ang mukha ko, hindi na ako si Axl Ledesma. Para na akong isang halimaw. I dropped the mirror, "I need to be alone." and they left me.

They gave me the time I need. As soon as they closed the door matapos lumabas, I closed my fist. I wanted to crush anything na pwede kong mahawakan. Bakit kailangang mangyari ito?

..

..

..

After two days

Unti-unti kong iminulat ang mata ko mula sa pagkakatulog. Iyon nalang ata ang ginawa ko- ang matulog. May kausap si dad sa phone, mukhang nagtatalo sila.

"Hindi pwede! napirmahan na ni Axl ang kontrata sa movie. Diba sabi ko just give us time, minamadali ko na nga ang operation eh..... no, no, hindi natin ipapaalam sa mga tao ang nangyari. Tama nang alam nila na naaksidente si Axl... of course, gugulo ang sitwasyon! My son ruined his face, at yung mukhang yun ang ginagamit nya sa industriya, hindi mo ba naiintindihan?"

Hearing those words from your Father is painful. Yes, painful. Kahit nga marinig mo lang how ruined you are, para ka nang unti-unting nililibing na parang tapos na ang silbi mo sa mundong ito.

Nakatalikod parin si Dad sa akin, muli itong nagdial, "Jay, nakausap ko na ang management, gumawa ka ng paraan na hindi maalis kay Axl lahat ng dapat sa kanya. Tandaan mo, malaking pera ang mawawala sa atin."

Bakit kung magsalita sya parang hindi nya ako anak, parang ams mahalaga pa sa kanya ang pera kesa sa akin na sarili nyang dugo.

Nang alam kong tatalikod na sya, I turned my gaze away at nagpanggap na natutulog. Matapos ang ilang segundo, I opened my eyes na parang kagigising lang. I saw my father sitting beside my bed, I need a friend, I need someone right now, I need Gwen.

"Dad, where's Gwen?" tumingin sa akin si Dad, pupunta sya dito after ng ilang commitments nya.

"Sina Marco, bumisita na ba sila?"

"Your friends are busy right now, hindi pa sila nakakadaan dito."

Alam nyo ba ang pakiramdam ng nasunugan? You lost your house and everythng within it, but you have your life. Pero kahit buhay ka, hindi ka maging masaya dahil nawalan ka. Yan ang nararamdaman ko ngayon.

..

..

..

THE FOLLOWING DAY

Inihanda na ako para sa pagpunta ko sa Arizona for my operation. Parang gusto kong madaliin ang oras at matapos na ang operation. I wanted to gain my life back.

Ilang araw na, pero hindi ko parin maramdaman ang mga tao sa paligid ko. Kahapon, when Gwen saw my face, nakita ko sa reaction nya ang disappointment. Alam kong sinubukan nyang maging malambing just like before, pero I can feel the barrier between us.

Si marco, he visited me pero ang ibang mga kaibigan ko ay wala.

"Hey bro!" bati ni Marco nang makapasok sa "Ready ka na?" tumango ako. "On the way na si Gwen, pati narin sila Charles. Kasi hindi ka namin mahahatid sa airport, you know.."

"I understand." simpleng sagot. Alam kong what happened to me must be a secret. Ngumiti si Marco,

Physically, hinanda ako ng nurse kasama ng Doctor. They took my BP and other data na kailangan for referral. They even gave me some medications. Ilang oras pa ang hihintayin ko, buti nalang nga eh kaya ko na maglakad.

Hindi nagtagal, nakarating na si Gwen, ilang minuto ay sumunod sina Charles. They greeted me. Wala na ako sa personal room ko, I waited for them sa isang balcony na hindi masyadong naabot ng iilang tao. My Father asked the permission to the management na wag muna papapuntahin ang ibang tao doon.

"Mag-iingat ka doon Babe," sabi ni Gwen. "I'm sorry I can't be with you." ngumiti ako.

"I understand."

"Bumalik ka kaagad, magpagaling ka after surgery, okay?" paalala ni Gwen. Atleast for now, nakaramdam ako ng kaluwagan sa loob knowing that there's still someone who cares.

"Oo bro, tapos pag-uwi mo pasalubong ha.." biro pa ni Jeff. Natawa nalang ako.

Nagkwentuhan pa kami, nagtawanan. Hindi nagtagal, nagpaalam na sina Charles dahil may commitment pa sila na pupuntahan. Kami nalang ni Gwen ang naiwan.  Pero hindi nagtagal, may tumawag kay Gwen, "Babe, 'll just answer this..."

"Sure.."

Lumayo si Gwen, at mukhang mahaba-haba ang usapan. Tumingin ako sa malayo kung saan natatanaw ang napakalawak ng buong City. Bigla ko namang napansin ang isang cellphone na nakapatong sa corner ng balcony, at alam kong kay Ped ito. Alam kong di pa sila nakakalayo, kaya naglakad ako papunta sa kanila. Naabutan ko naman sila- hindi kasi sila sa elevator dumaan dahil hindi dapat malaman na nagbisita sila sa hospital.

"Bro, parusa na yan kay Axl." I heard Charles voice, "Masyado nang mayabang yang taong yan. Ngayon kung anong panget ng ugali nya, ay syang panget ng mukha nya,"  I heard how my so-called friends laugh. Para mabibingi ako sa narinig ko.

Nanghihinang bumalik ako sa balcony, kung nasaan si Gwen.

"Ayaw ko magexpect na maayos pa ang mukha ni Axl. My ghad,.. kung nakita mo lang sya.." Natigilan ako sa narinig, sa tono ng boses ni Gwen, halatang diring diri sya. Para akong kandila na unti-unting nauubos sa kinatatayuan ko.

I curse everything that happened to me. I cursed this face. Hinigpitan ko ang pagkakahawak sa cellphone ni Ped. HIndi ako nakapagpigil ay itinapon ko ito sa pader na nagbigay ng ingay. Nang maramdaman kong naglakad si Gwen, ay agad akong tumakbo. Without thinking, sa elevator ako sumakay.

Wala akong pakialam kung may makakakita sa akin. Sa galit na meron ako sa loob ko, para akong bomba na sasabog.

Humihinto ang elevator para sa mga sasakay sa mga nadadaanang floor, hindi ko man sila nakikita alam kong nagugulat sila sa mukha ko. Sa mukhang halimaw na meron ako. Pero wala akong pakialam, this is what I am now.

..

..

..

Wala akong imik sa loob ng sasakyan. Papunta na kami sa airport, katabi ko si Dad but he's so busy. Hindi ko alam kung para saan basta ang alam ko wala syang pakialam sa anak nyang nasa tabi nya.

The fact make me angry more. Akala ko mukha ko lang ang nawala, pati pala mga taong akala ko ay totoong nagmamahal sa akin.

Huminto angs sasakyan dahil traffic. Sa bintana parin ako nakatingin. Sa paghinto ng mga sasakyan, kanya kanyang pwesto ang nanlilimos sa bawat kotse. But one scene caught me, isang madungis na bata- kung titingnan mo sya, walang maganda sa mukha nyang halatang malnourished, puro uling ang mukha pero may ngiti sa mukha ng bata... lalo na nung hinalikan sya ng isang babae sa pisnge, marahil ito ang Nanay nya.

Those emotions within me, parang gustong sumabog. I though I have everything- money, cars, fame but except one- LOVE. I know nothing about love, because I never experienced how it is to be loved.

And I wanted to experience it,.. A love that will accept all the ugliness that I have.

-------------

"And what do you benefit if you gain the whole world but lose your own soul? Is anything worth more than your soul?" Matthew 16:26