EZMAN
Dudaklarını dudağımda hissetmemle alt dudağını kavrayıp özlemle öpmeye başladım. Dudaklarımız uzun bir ayrılığın ardından yeniden bir araya gelmişti sanki. Arada görünmez mesafeler varken öpüşmeler de farklı oluyormuş. O donuk, tutuk, yüzeysel ve bir göreve benzeyen dokunuşlardan değildi bu. Kalbim bu anın heyecanıyla dört nala koşuyor gibiydi. Yan yanayken özlemek cümlesi küsler için söylenmiş olmalıydı. Çünkü yan yanayken bile birbirimize hasret kaldığımızı şimdi, dudaklarında soluklanırken daha iyi anlıyordum.
Ona gitmek isterken beni her seferinde durduran inadı olmuştu. Şimdi o inadını bırakıp bana adım atmışken ben ona koşmaz mıydım? Uçardım anasını satayım, ne koşması?
Onu kendime daha çok çektim. İşkence gibi geçen aylardan dokunuşlarım özlem dolu, hasret kalmışçasına acel
