เมียมาเฟีย

บทที่ 1 พลาด

บทที่ 1 พลาด

“นาย!!!”

ฟึบ!!

“อึก!!” ร่างหนาค่อยๆทรุดลงกับพื้น ต้นแขนด้านขวาถูกกระสุนเจาะจนทะลุเป็นรู ฟาร์ขบกรามแน่นก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเข้ามุมมืด

“นายครับนาย” เสียงลูกน้องคนสนิทเรียกหาเจ้านายด้วยน้ำเสียงลนลาน “กูโอเค มึงไปจัดการมัน อย่าให้ตาย กูอยากรู้ว่าใครส่งมันมา” เสียงกระท่อนกระแท่นสั่งลูกน้องก่อนจะพาร่างตัวเองไปยังจุดรวมพล

“แม่ง!! วันแรกก็เสียฤกษ์แล้ว” ฟาร์ขบกรามแน่นก่อนจะยกวิทยุขึ้นมากรอกเสียงเกรี้ยวกราดกลับไปยังปลายทาง

“มึงเอาตัวมันมาให้ได้!!”

“ครับนาย” สิ้นเสียงของลูกน้อง ฟาร์ก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้สนาม พร้อมกับฉีกเสื้อข้างที่เปื้อนเลือดออก แต่จังหวะที่ฟาร์จะเอี้ยวตัวไปหยิบเศษผ้ามาพันแผล

“อย่าขยับ!” มีดพกคมกริบจ่อเข้าที่คอหนาของชายหนุ่ม พร้อมกับถีบให้เขาล้มลงไปกับพื้น “หึ!” ฟาร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ถือมีดชี้หน้าเขาอยู่

“ไปหัดจับมีดให้ถูกวิธีก่อนดีไหม...” น้ำเสียงเย้ยหยันของฟาร์ทำให้คนฟังโกรธจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด หมัดน้อยๆอัดกระแทกเข้ากับมุมปากของคนพูด จนใบหน้าหล่อเหลาสะบัดไปตามแรงกระแทก

“หมัดหนักดีนิ...แต่มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!!!” ร่างสูงใหญ่ดีดตัวลุกขึ้นมาเตะเข้าที่ข้อมือเล็ก จนมีดในมือของเธอหลุดลอยออกไปปักลงที่ดิน ใบหน้าสะสวยที่ห่อหุ้มด้วยหน้ากากสีดำสะบัดตามแรงกระชาก เศษผ้าบาดแก้มนวลจนเป็นรอยแดงยาว

ฟาร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนร้าย *‘ผู้หญิงเหรอวะเนี่ย!!! กูเกือบต่อยแล้วไหมล่ะ’

“อึก!!” หมัดหนักๆเสยเข้าที่ปลายคางอีกครั้ง จนใบหน้าหล่อเหลาสะบัดเสยขึ้นตามแรงต่อย

“คนอย่างแกไม่ควรอยู่บนโลกนี้!!” น้ำเสียงสั่นเครือ จ้องมองด้วยสายตาดุดัน ก่อนจะคว้าเอาปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลังออกมาจ่อเข้าที่หัวของฟาร์

“แล้วคนแบบไหนต้องอยู่บนโลกได้ล่ะคนสวย...” น้ำเสียงยียวนของฟาร์มันยิ่งทำให้เธอโกรธ แต่ทว่าเธอไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบอีกต่อไป เมื่อปืนสีดำทะมึนจ่อเข้าที่หัวเธอเช่นกัน

“นายบาดเจ็บ!!” ลูกน้องคนสนิทขบกรามแน่นเมื่อเห็นเลือดสดๆไหลออกจากต้นแขนของผู้เป็นนาย “นิดหน่อย มึงเอามันไปขังไว้ กูจะไปสอบสวนเอง” สายตาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของฟาร์กำลังมองหน้าอกอวบใหญ่อยู่ตรงหน้า ยิ่งเธอขยับกายไปมา หน้าอกยิ่งกระเพื่อม

“แกมันชั่วเกินจะมีชีวิตอยู่บนโลก!!” เมื่อเธอดิ้นหลุดจากพันธนาการก็คว้ามีดอีกเล่มที่เอาเสียบไว้กับรองเท้าขึ้นมาแทงเข้าที่หน้าท้องแกร่งของคนตรงหน้าจนสุดความยาวของมีด เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาจากปากของฟาร์ในตอนที่มีดแทงเข้ามา

“อ้า!!!” เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากปากของฟาร์ ก่อนร่างกำยำจะค่อยๆทรุดลง “นาย!!! ปึก!” มีอาก็ไม่ต่างจากฟาร์ที่ล้มหน้าฟุบลงกับแผงอกแกร่งของฟาร์

“แม่งเอ๊ย!!!” มือหนารีบผลักร่างของหญิงสาวออกห่างตัวเอง ก่อนจะอุ้มท้องลุกขึ้นมาอย่างเซๆ “เอาตัวมันไปขังไว้แล้วพากูไปหาหมอ!!” แม้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน ฟาร์ก็ยังยิ้มออก

“จะตายเพราะผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้!” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้นขณะอยู่ในรถ สายตาดุดันมองออกไปนอกกระจกรถก่อนจะหันมาสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

“สั่งสอนมันเบาๆไปก่อน ที่เหลือกูจัดการเอง”

“ครับนาย”

“หึ! ใครที่มันรนหาที่ตาย มันก็จะได้ความตายนั้นแหละกลับไป” ฟาร์หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันพร้อมยกยิ้มมุมปาก

@บ้านพีรพล

“บัดซบ!!! ทำไมถึงปล่อยให้พลาดได้วะ” เสียงเกรี้ยวกราดของพีรพลดังขึ้น เมื่อลูกน้องชุดที่ไปจัดการกับฟาร์กลับมาเพียงคนเดียว แววตาลุกเป็นไฟเมื่อลูกน้องรายงานว่ามีอาถูกจับตัวไป

“มึงทำยังไงก็ได้ให้ได้มีอาคืนมา กูไม่น่าปล่อยให้เด็กอ่อนหัดอย่างเธอไปจัดการไอ้ฟาร์เลย!!” เขาคิดผิดที่ส่งมีอาเข้าไป เพราะการจัดการฟาร์ครั้งที่สองนั้นคงเป็นเรื่องยาก

“นายจะไปรับนายหญิงกลับมาเองไหมครับ”

“กูไม่ว่างพอที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยงตายหรอก มึงทำยังไงก็ได้ เอาตัวมีอากลับมาบ้านเรา” พีรพลย้ำอีกครั้ง มือหนากำหมัดแน่นก่อนจะทุบมันลงกับโต๊ะทำงานด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“มึงกับกูคงอยู่ด้วยกันลำบากไอ้ฟาร์!!!”