พอฉันเดินเข้าห้องได้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกกลัวจะเผลอแสดงความอ่อนแอออกไปให้พี่เวย์เห็น หัวใจฉันเต้นเร็วผิดจังหวะไม่คิดว่าจะได้เจอพี่เขาอีก จากที่เคยตั้งใจไว้ว่าจะลืมเลือนพี่เขาไป พอเจอกันอีกครั้งหัวใจของฉันยิ่งชัดเจนมากขึ้นว่าฉันไม่สามารถลบพี่เขาออกไปจากใจได้เลย แต่ความเจ็บคำพูดการกระทำของพี่เขาที่มีต่อฉันยังจำสายตาเย็นชาและคำพูดพวกนั้นได้ชัดเจน อีกอย่างฉันเตือนตัวเองต้องอย่าลืมว่าวันนั้นพี่เขาเดินเข้าพิธีหมั้นไปแล้ว เขาเป็นคนที่มีเจ้าของซึ่งฉันไม่อาจจะเข้าไปยุ่งหรือแทรกตรงกลางได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือความเฉยชาเพื่อกลบความเสียใจที่มันอยู่ข้างใน ฉันเดินไปชิดประตูเอาหูแนบฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างนอกอยู่นาน จนรู้สึกเพลียฉันจึงเดินมานั่งลงที่เตียงและเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว
ฉันสะดุ้งขึ้นมากลางดึกเริ่มรู้สึกหิวและก็อยากจะรู้ด้วยว่าพี่เขากลับไปหรือยัง ฉันค่อยๆแง้มประตูออกไปด้วยความระมัดระว
