Lumipas ang ilang oras mula nang isugod si Helena sa ER.
Si Jace ay nakaupo sa cold metal bench ng private hospital hallway habang nakayuko at nakasubsob ang mga kamay sa mukha.
Basang-basa pa rin ang damit niya sa pawis at ulan dahil halos karipas siyang sumama sa ambulansya kanina.
Nasa kabilang side naman si Suzanne, nakatayo, nakayakap sa sarili niyang mga braso.
Namamaga ang mata.
Kinakabahan.
Galit.
Nalilito.
“Kuya…” mahinang tawag niya.
Hindi siya kumibo.
“Kuya,” ulit ni Suzanne, mas malambot na ngayon. Umupo siya sa tabi nito. “Kumain ka muna. Please. Let’s eat, kanina pa tayong alas-singko walang kinakain.”
Hindi gumalaw si Jace.
“…she collapsed because of me.”
Mababa ang boses niya, parang halos hindi lumalabas.
“Kung hindi ko siya sinigawan… kung hindi kami nag-awa
