Tahimik ang buong auditorium, tanging tunog ng mikropono at boses ng emcee ang maririnig. Lahat ng estudyante ay abala sa paghahanap ng mauupuan, habang ang mga organizers ay paikot-ikot sa harap at inaasikaso ang bawat detalye. Isa si Jenny sa mga iyon na nakasuot ng simpleng puting blouse at slacks, may hawak na clipboard, at pinipilit na maging composed kahit ramdam ang kaba sa dibdib.
“Jenny, ikaw na bahala sa presentation ha,” sabi ni Suzanne habang inaayos ang ID lace nito. “Tapos check mo rin kung ready na ‘yung mic para kay, Kuya Jace.”
Parang tumigil ang mundo ni Jenny nang marinig ang pangalan.
Jace.
Matagal na niyang hindi naririnig ‘yung pangalan na ‘yon nang gano’n ka-personal.
Akala niya okay na siya. Akala niya kalmado na siya kapag maririnig ulit ang pangalan ng binata
