Tahimik lang ang unit ni Jenny habang nakahiga siya sa sofa. Wala pa rin ang Ate Maxine niya. Mag-iisang linggo na yata. Tahimik ang buong paligid, pero sa loob-loob niya ay parang may kulog na hindi mapalagay. Kanina pa siya nag-iisip, paulit-ulit ang eksenang naganap kagabi—ang mga kamay ni Jace, ang titig nito, at ang mga salitang binitawan bago siya tuluyang makatulog sa bisig nito. Yes, wala yatang balak umuwi ng binata. Sinasamantala talaga nito na wala ang ate niya.
Hindi niya alam kung anong dapat maramdaman—hiya, kaba, o ‘yung kakaibang saya na dulot ng taong minahal niya nang sobra.Hindi niya maiwasang maramdaman ang mga iyon tuwing kasama niya si Jace. Para bang dinadala siya nito sa ibang mundo.
“Jenny?”
Napaigtad siya nang marinig ang boses ng lalaki mula sa kusina. Nakasu
