Mahina ang tunog ng makina ng hospital room. Malinis, malamig, at tahimik ang paligid pero sa puso ni Jenny ay lahat maingay. Mabibigat. Masakit.
Nagmulat siya nang dahan-dahan. Mabigat ang ulo, at mas mabigat ang dibdib. Agad niyang naramdaman ang hapdi sa mga mata, pruweba ng pag-iyak kagabi.
Suminghap siya at napaangat nang konti.
“Jenny.”
Napasapo siya sa dibdib sa gulat.
Nasa gilid ng kama si Maxine habang nakaupo, nakayuko, maputla, at halatang puyat. Pero ang pinakakitang-kita ang pamumula ng mata nito at bakas ng luha.
At doon, parang biglang bumalik sa kanya ang lahat.
Ang baywalk.
Ang paghihiwalay.
Ang sakit.
Ang bigat sa dibdib.
Ang pagod niya.
At ang pagkahulog niya sa sahig ng condo.
Napalunok siya na halos mapaiyak ulit.
“Ate…” mahina niyang tawag.
Hindi pa rin
