Pagkasara ng elevator doors, hindi pa rin gumagalaw si Jace.
Nakatayo lang siya roon at kamay sa bulsa. Ang mukha niya ay walang ekspresyon pero ramdam sa panga ang tension na parang bakal sa tigas.
Ni hindi siya makahinga nang maayos.
He had prepared himself for anything.
Awkwardness.
Coldness.
Even anger.
Pero hindi niya inasahan ‘yung nakita niya.
Jenny was so calm. Steady. Untouched.
Like he was a stranger passing by.
The elevator beeped.
He stepped out, diretso sa parking area, pero mabigat ang bawat hakbang na parang may buhangin sa sapatos niya.
Pagpasok niya sa kotse ay sinarado niya agad ang pinto.
Tahimik.
Walang makina.
Walang music.
Wala siya.
Pinikit niya sandali ang mata.
Pero ang bumabalik ay ‘yung eksaktong tingin ni Jenny sa kaniya kanina na sobrang nagpa
