07.30 น.
แสงแดดอุ่นที่สาดส่องเข้ามายังระเบียงห้องนอน กำลังรบกวนห้วงนิทราของเจ้าหญิงผมรุ้ง เรือนร่างอันไร้สิ่งปกคลุมเริ่มขยับกายไปมา พร้อมกับเรียวแขนที่เหยียดยาวคล้ายควานหาอะไรบางอย่างบนเตียง เปลือกตาที่หนักอื้อค่อย ๆ ร่นขึ้นเมื่อแน่ใจว่า... สิ่งที่กำลังหาอยู่มันไม่มี
พริมโรสหลับตาลงแล้วลืมตาใหม่อีกครั้ง เพื่อปรับระยะโฟกัสการมองให้ชัดเจนขึ้น ดวงตาของเธอพร่าเบลอมองภาพทุกอย่างเป็นสีขุ่นมาตั้งแต่เมื่อคืน และเธอเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสลบหลับไปตอนไหน
ทันทีที่พริมโรสขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บหน่วงจากมดลูกก็แล่นแปล๊บลามไปถึงสันหลัง เล่นเอาบ่อน้ำตาเอ่อคลอกันเลยทีเดียว
“อ้าว! ทำไมตื่นเร็วจัง นอนต่อก็ได้นะเพิ่งเจ็ดโมงครึ่งเอง” พริมโรสหันไปตามเสียงทุ้ม ก่อนเห็นเคนโด้เดินกลับเข้ามาจากระเบียง “หรือว่าตื่นเพราะกลิ่น?”
“เปล่า... แสดงว่าไปสูบมา?” คนตัวเล็กมุ่ยหน้าพร้อมทำตาละห้อยใส่ เอาจริง ๆ เ
