“...”
“พี่บี... เขาทำแกใช่ไหม?”
“...” เพราะกลัวน้ำในตาจะซึมเอ่อออกมาอีกครั้ง กอหญ้าจึงแสร้งเก็บอารมณ์มองไปทางอื่น
“กูถามทำไมไม่ตอบ! มันทำมึงใช่ไหมหญ้า”
“ใช่เขาทำ! แกพอใจหรือยัง ถ้าพอใจก็ปล่อยฉันไปได้แล้ว”
“หญ้าา”
ทุกอย่างดูรุนแรงกว่าที่พริมโรสคิดไว้มาก ถ้าเขากล้าลงมือกับผู้หญิงขนาดนี้แสดงว่าเบื้องลึกของจิตใจต้องไม่ธรรมดา แต่ที่อดแปลกใจไม่ได้คือกอหญ้าต่างหาก แม่คนนี้บ้าหรือเปล่า ยอมให้เขาทำร้ายไม่พอยังหน้าทนคบกับเขาอยู่ได้
“กะ แกเลิกกับเขาเถอะหญ้า อย่าไปยุ่งกับคนไม่ดีเลย ฮึก ฉะ ฉันไม่อยากให้แกเจ็บตัวแบบนี้นะ ฮืออ”
“ฉันเลิกแน่... แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้”
“แล้วแกจะรออะไร? รอให้ตัวเองยับเยินกว่านี้หรือไงถึงจะเลิก” พริมโรสส่ายหัวไม่เข้าใจความคิดกอหญ้า ถ้ารักแล้วต้องเจ็บ เรายังเรียกว่ารักได้อีกเหรอ
“ไม่ต้องมาสอน ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”
“งั้นเหรอ? นี่ขนาดรู้นะเนี่ย ยังปล
