“ข้าขอโทษ… ข้าจำเป็นต้องทำ ลูกข้าอดนม…” ทุกคนรวมถึงฉันพร้อมใจกันหันไปมองตามเสียงนั้นก่อนจะเจอผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ผิวติดคล้ำและมีเพียงกางเกงยีนส์ขาดๆ ตัวหนึ่งเท่านั้นที่สวมใส่ติดตัวเอาไว้ที่กำลังเดินตรงเข้าทางนี้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้าฉัน
“เออ… สภาพเอ็งขนาดนี้ ข้าเชื่อว่าลูกเอ็งคงจะอดนมจริง” ก็ไม่ได้อยากจะใจอ่อนหรอกนะเพราะอย่างน้อยๆ อีตาคนนี้มันก็ยังมีเหตุผลที่ต้องทำเรื่องชั่วๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็คงจะช่วยอะไรมันมากไปกว่านี้ไม่ได้นอกซะจากเจ้าของวัวที่ถูกมันวางยาเบื่อจะยอมความไม่เอาเรื่องมันเท่านั้น
หน้าที่ของฉันที่เป็นเจ้าบ่อนก็มีแค่สืบหาตัวต้นเรื่องเท่านั้น ส่วนเรื่องลงทัณฑ์หรือการอภัยโทษแน่นอนว่ามันคือสิทธิ์ของคนที่ได้รับความเสียหายอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์
“ถ้าเจ้าของวัวเขาว่ายังไง ข้าก็ต้องตามนั้น ข้าช่วยอะไรเอ็งไม่ได้หรอก”
“ลูก…ลูกข้าไม่ค่อยสบาย ข้าจำเป็น…เงินก้อนนี้จำเป็นต่อชีวิ
