“เจ้า...แกไหวมั๊ย?...เจ็บมากป่ะวะ?”
เจ้าของชื่อปรือตาขึ้นมามอง พร้อมกับเอาแขนขึ้นคล้องคอเจ้าของร่างใหญ่ หลังจากได้ยินประโยคคำถาม ก่อนจะตอบรับ พร้อมกับส่ายหน้าตามมาว่า
“ฉันไหว!...ไม่เจ็บ!..”
แต่น้ำเสียงสั่นๆ กับใบหน้าที่มีริ้วน้ำตาคลอออกมานั่น มันกลับดูตรงข้ามกันซะเหลือเกิน
คันศรยิ้มขำรับ กับท่าทางรวมไปถึงคำพูดของเจ้าจันทร์ ก่อนจะย้ำถามมันกลับไปอีกที
“จริง?”
“...ฮื่อ”
“ไม่เจ็บแน่?”
“ฮื่อ...”
คันศรแกล้งถามเพื่อเบนความสนใจ ก่อนจะขยับมือตามเข้าไปในขณะที่เห็นว่าเธอกำลังเผลอตัว
เฮือก!
“อ๊ะ!...ลูกศร..เดี๋ยว!...ยะ...หยุดก่อน!”
“หื้ม?”
“เอาแบบ...ทีเดียวจบนะ..อ๊ะ!...อื้อ!~~”
ร่างบางสะดุ้งเฮือกใหญ่ ก่อนจะคว้ากอดคออีกฝ่ายเอาไว้แทบไม่ทัน เพราะคันศรไม่ยอมรอฟังเธอพูดอะไรทั้งนั้น
คนตรงหน้าพยายามทำทุกอย่างตามคำสั่งของเจ้าจันทร์นั่นแหละ เพียงแต่สมองของมันในตอนนี้ไม่พร้อมที่จะประมวลผลอะไรทั
