“ก็ใช่แหละ...แต่พอดีฉันมีนัดไง...”
“กับใคร?”
“......”
นั่นละคือคำถามที่ทำให้อีกฝ่ายไม่อยากจะตอบกลับไปสักเท่าไหร่ ทำได้แค่เงียบเสียงตัวเองลงไปในลักษณะตีเนียนคล้ายๆ กับไม่ได้ยิน
“เจ้า?” คันศรเรียกเจ้าจันทร์เชิงย้ำถาม
“ตั้ม..” เจ้าจันทร์ตอบตามมาก่อนจะละไว้ แล้วมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่ทำเหมือนไม่สนใจ เจ้าตัวจึงขยายความให้ต่อไปว่า “มันจะพาฉันไปซื้ออุปกรณ์สำหรับวาดรูปก่อนเข้าเรียนช่วงบ่ายน่ะ”
คิ้มเข้มกระตุกอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจ ก่อนจะคลายวงแขนออกให้หลังจากที่ได้ยิน
คำว่าเพื่อนสนิทอย่างเขา มันมีสิทธิ์จะทำอะไรมากไปกว่านั้นอีกมั๊ยวะ!?
ผ่าเหอะ!
ได้แค่ครอบครอง แต่ยังไม่ทันได้เป็นเจ้าของมันสักหน่อย เขาควรปล่อยให้มันไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นอย่างงั้นสิ?
ไม่มีทาง!
เขาไม่ยอมเป็นแมวที่นั่งเฝ้าแต่ปลาย่าง แล้วปล่อยให้หมาอย่างพวกมันมาคาบเจ้าจันทร์ไปแดกได้ง่ายๆ แน่
แต่คนอย่างเจ้าจันทร์ยิ่งแรงใส่
