“ลูกศร ในเมื่อแกดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวฉันจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องของฉันก่อนนะ”
เจ้าจันทร์บอกในขณะที่ยื่นมือออกไปรับชามเปล่าเพื่อเอาไปล้าง แต่กลับต้องถือค้างเอาไว้อย่างนั้น เพราะคันศรไม่ยอมปล่อยมันให้เธอสักที
“ใครว่าฉันดีขึ้น?” คันศรย้อนถามเสียงทื่อ ก่อนจะปล่อยมือจากชามเปล่าเพื่อให้เจ้าจันทร์เอาไปล้าง พลางบ่นตามหลังเพราะต้องการให้อีกคนสนใจ “ เนี่ย!ใจฉันยังหวิวๆ อยู่เลยนะ ”
เจ้าจันทร์เอาแต่เงียบฟัง และยังไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่พอล้างทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอจึงค่อยเดินกลับมานั่งข้างเตียงคนละฝั่งกับร่างใหญ่
“ฉันไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็มา นี่ฉันยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยนะ”
“แกก็อาบน้ำในห้องของฉันสิวะ แล้วก็ใส่เสื้อผ้าของฉัน ทำยังกะไม่เคยไปได้”
“ทำไมแกต้องงอแงด้วยวะลูกศร? ในเมื่อห้องของแกกับฉันก็อยู่ตรงข้ามกันแค่นี้เอง...”
“ก็ฉัน....”
Rrr!!
ในขณะที่กำลังถกเถียงกัน ก็ดันมีเสียงโทรศัพท์ของคันศร ดังขึ้
