Mariin kung tawag, walang tao tinignan ko ang CR wala rin Kusina wala rin sa kwarto wala rin.
Nagsimula nang Mamuo ang luha sa mga mata ko,hindi kona alam ang nararamdaman ko.
Napaupo ako sa sahig at umiyak nalang ng umiyak, hindi niya alam kung gaano ako katakot na mawala siya sa mga bisig ko.
Hindi kona gusto ang mga pag-alis niya parang may tinatago talaga siya sakin.
Gusto ko sanang tawagan si Lorri per--? Umalis din siya?.
Wala na talaga akong matatawagan dito, ayaw kay Eli-- nakakahiya.
Tumayo ako mula sa pagkaka-iyak at kaylangan kung maging matapang.
Kailangan kung magpakalakas, kumain ng gulay.
Nagsimula na namang mamuo ang luha sa gilid ng mga mata ko.
Natigilan ako ng may isang papek ang umagaw sa pansin ko.
Agad ko itong kinuha at binasa, umaasa ako na pagkabasa ko n
