Yaşıyorduk bilinçsizce.
En azından ben öyle.
Mutluluk saklambaç oynuyordu benimle;
Ve çok iyi pustuğunu anlamıştım henüz küçükken.
Yanlıştı; onu beğenmem. Ona böyle bakmam çok yanlıştı. Ama kime göre yanlış işte, ben istedikten sonra umursar mıyım ki bunu?
Sarf ettiği her kelimeyi özenle mi seçiyordu? İçimi titretiyordu da. Haberi var mıydı? Beni her kelimede mahvettiğinin farkında mıydı?
"Ama modeli bozulur Saru," dedi Selin. Aramızdaki bakışmayı ve benim buz kesilmemi sonlandıran şeydi bu cümle. "Karışma işte, kırolar gibi." Diye devam ettiğinde istemsizce güldüm.
"Kıskanmak kıroluk mu oluyor?"diye sordu Davut.
"Herhalde,"dedi Selin, ona bakıp kaşlarını kaldırarak.
"Ne zamandan beri?"diye sordu Davut kaşlarını çatarak.
Selin ellerini beline koyup yönünü ona çevirirken, dara
