Otelin önünde araçtan inip, rüzgâr ve sağanak yağmurdan kaçarak kapıya doğru koşuşturdum. Kapıdaki vale beni tanıyıp başıma şemsiye tutarak benimle birlikte hızla ilerlerken, "Hoş geldiniz Cennet hanım." dedi ve bana kapıya kadar eşlik ettikten sonra şemsiyeyi üzerimden çekti. Döner kapılardan birini dirseğimle iterek içeriye girip resepsiyona yaklaştığımda, kumral, güleç yüzlü, ufacık suratı ve elleri olan güzel bir kız kartı önüme bırakıp, "Yirmi beşinci kat, buyrun." dedi ve önüne döndü. Niye yirmi beş? Alt katlarda yer mi yoktu?
Kartı alıp, "Teşekkürler," diye mırıldanarak asansöre doğru yürüdüm. Asansörün yanına ulaştığımda açılan kapıdan çıkan bir çifte yol verdikten sonra girip, yirmi beş düğmesine bastım. Gergin değil de heyecanla beklemeye başladım. En son Renat'ın nerede olduğun
