Tahimik na nakaupo si Liam, pinagmamasdan ang tatlong bata habang tuwang-tuwang nagsusubo ng cake.
Parang unti-unting lumiliwanag ang mundo niya habang nakikita ang mga ngiti ng mga anak—ngiti na matagal niyang hinanap.
Pero sa kabilang dulo ng mesa, ramdam niya ang tingin ni Alyssa. Matalim. Mabigat. Parang bawat ngiti ng mga bata ay isa ring sibat na tumatama sa dibdib ng babae.
“Enjoy niyo lang ‘yan, kids,” mahinang sabi ni Liam, pilit na pinapakalma ang sarili. “Marami pa tayong oras na magkasama.”
Biglang naputol ang saya nang marinig nila ang malamig na boses ni Alyssa.
“Don’t get too comfortable, Liam.”
Lumingon ang tatlong bata, halatang nagulat sa tono ng kanilang mommy. Pero si Liam, hindi tumigil.
“Alyssa… hindi mo na kayang itanggi. Kita mo naman—kahit sila, ramdam nila
