Serhat
Dilan gelmemişti. Vedat beni zorla ordan alıp eve götürdü. Ev mi şimdi bu? Dilan olmadan burası bana mezar… Neden anlamak istemiyorlar? Ben Dilan olmadan yaşayamam.
“Toparlan artık, böyle salamazsın! Hepimiz bunun zor olduğunun farkındayız. Ama Hazal’ı düşün. Polathanların elinden almak zorundayız. Dilan bir yere kaçmıyor ya. Yine gideriz konuşuruz. İkna olana kadar peşini bırakmayız.”
Vedat beni sakinleştirmeye uğraşıyordu. Ama nafile… “Yakup denen o hırt nasıl olur karıma ‘aşerdi’ deyip çilek alır. Canı çilek istediyse beni aramalıydı. Ben onun kocasıyım! Yakup kim ya! Kim lan o herif! Ne sıfatla karıma çilek alıyor?”
“Lan oğlum abartma, altı üstü çilek.”
“Abartırım!”
“İyi abart.”
***
Hazal’la konuşmaya gitmemiz gerekiyordu. Vedat, Miran’ı aradı. Miran hastanede bizi bekli
