"เมื่อเช้าก็มุมนั้น อื้มไม่สิ เดินไปตรงนู้นด้วย"
เขากอดอกมองหน้าแดงๆของเธอ ใบหน้าเขาไม่ได้ยิ้มเมื่อได้มองเธอแต่กลับอบอุ่นในหัวใจที่เขาคิดว่ามันเกิดขึ้นมาจากความใกล้ชิดที่เขากับเธอเจอกันทุกวัน สัมผัสลึกซึ้งกันทุกวัน
ความเขินอายของอัญญาเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้เขามองได้คราวละนานๆ มองได้ไม่มีเบื่อ และชอบทำให้มันเกิดโดนเฉพาะเวลาส่วนตัวที่ได้อยู่กันสองต่อสอง
"คุณเพลิง ชอบล้อ"
อัญญาปั้นหน้าง้อใส่เขา เสียงเธอดังแข็งขึ้นมาแต่ก็ดังออกมาได้มากสุดก็ยังไม่ถึงประตูห้องด้วยซ้ำไป เธอรู้ว่าเขากำลังสนุกเพราะคิ้วเขาไม่ผูกเป็นปมเข้าหากันถึงจะไม่ยิ้มไม่หัวเราะแต่แทบจะตัวติดกันตลอดเวลายกเว้นก็แต่ตอนเขาไปทำงาน ทำไมเธอจะไม่รู้
"เธอกล้าไม่พอใจฉัน"
ร่างใหญ่ลุกขึ้นยืนและก้าวเดินเพียงก้าวเดียวเขาก็ประชิดตัวเธอ คิวหน้าขมวดเป็นปมใบหน้านิ่งตอนนี้เริ่มหงิก เธอเห็นเขาอยู่ด้วยตลอดแล้วกล้ามาตวาดใส่เขา
