“ไงนที ไม่เจอกันนานเลยนะ ดูไม่ได้แย่ลงเท่าไหร่นะ”
พรพัฒน์มองน้องชายตัวเองด้วยความเหยียดหยัน ยี่สิบปีที่ไม่ได้เจอหน้ากันไม่ได้ทำให้ความเกลียดในน้องชายตัวเองหมดลงเลย มันแต่จะเพิ่มมากขึ้นและมันก็ทวีคูณเป็นร้อยเท่าเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันในวันนี้ พ่อเขารักและพร้อมจะยกทุกอย่างให้กับน้องชายคนนี้ทั้งที่เขาเป็นลูกชายคนโตถึงกับออกปากให้เขาไปพาทนายมาเขียนพินัยกรรมเอาไว้แต่ตอนนั้นเขาคัดค้านเอาไว้ได้ก่อน และโชคดีที่มันโง่หนีไปในตอนนั้น และเขาก็ชะล่าใจไม่ทำอะไรให้เด็ดขาดจนต้องมาเสียในส่วนที่เขาจะต้องได้ทั้งหมดในวันนี้ เขาน่าจะให้พ่อเขียนพินัยกรรมทิ้งเอาไว้ซะก่อนไม่น่าปล่อยเอาไว้แบบนี้เลย
“สวัสดีครับเฮียพัฒต์ พี่ดา”
นทียกมือไหว้ทั้งสองคนพร้อมยิ้มทักทาย แต่กลับได้รับความบึ้งตึงตอบแทนกลับมา ไม่เป็นไรยังไงเขาก็ไม่ได้ต้องการความรู้สึกดีจากสองคนนี้อีกต่อไปแล้ว ถ้าจบวันนี้คงไม่ได้พบเจอกันอีกเ
