หลังจากงานประมูลเสร็จสิ้นลง คิมหันต์รู้ว่าปลายฟ้าคงจะเหนื่อยมาก เขาจึงอยากจะอาสาพาหญิงสาวไปหาอาหารมื้อค่ำรับประทานด้วยกัน แต่ไม่ว่าจะขับรถวนไปสักกี่ร้าน สุดท้ายก็ไม่มีร้านไหนที่พอจะมีโต๊ะว่างให้นั่งได้เลย
อันที่จริงถ้าเพียงแค่ปลายฟ้าใช้ชื่อเสียง หรือความกว้างขวางที่ตนมี ก็คงจะหาที่นั่งได้อย่างไม่ลำบาก แต่เธอไม่ใช่คนเรื่องมากและไม่อยากทำให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะตนเอง
ท้ายที่สุดอาหารมื้อค่ำของปลายฟ้าก็คือร้านกระเพาะปลาข้างทาง หญิงสาวเดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างไม่รู้สึกเขินอาย ทั้งที่เธอเองก็เป็นคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยจนล้นฟ้า
คิมหันต์นั่งมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว ที่กำลังจ้องมองไปที่พ่อค้ากระเพาะปลาอย่างใจจดจ่อ คล้ายกับกำลังรอว่าเมื่อไหร่จะถึงคิว เพราะเธอกำลังหิวมาก และอยากจะกินทุกอย่างที่ขวางหน้าหากว่าทำได้
“มองอะไร!? ไม่เคยเห็นคนหรือไง?” ปลายฟ้าหันมาว่าพร้อมกับชักสีหน้าใส่
ค
