“ผมปรุงให้...แซ่บกว่า...”
“......”
เขาว่าอีกทั้งยังมองสบตากับปลายฟ้าที่ยังรวบรวมเส้นเสียงของตัวเองไม่ได้...หรืออีกทีก็คิดคำพูดที่จะโต้อีกฝ่ายกลับไปไม่ทัน
“นั่นเป็นเพราะผมรู้ว่าคุณชอบกินอาหารรสชาติยังไง....เอาเผ็ดๆ นะ...จะได้ซี้ดดังๆ”
“นิ้คุณ!”
“ผมปรุงเสร็จแล้ว...กินก่อนเดี๋ยวค่อยโวยวาย...”
เขาชิงแทรกขึ้นมาหน้าตาย ก่อนจะเลื่อนชามกระเพาะปลามาวางไว้ให้ตรงหน้าของปลายฟ้า ที่กำลังทำท่าจะแปลงร่างเป็นนางมารร้าย เหมือนกับในละครหลังข่าว แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก นอกจากตักกระเพาะปลาในชามของตนขึ้นมาชิมโดยที่ไม่ได้ปรุงอะไรลงไปเลย ความลำบากในช่วงเวลาที่เขาเคยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า มันช่วยสอนให้เขารู้ว่ากินอะไรเข้าไปก็ได้ เพื่อใช้ประทังชีวิตให้อยู่รอดตายไปวันๆ แต่วันนี้สำหรับเขามันกลับพิเศษมากกว่า เพียงเพราะมีเธอนั่งอยู่ตรงหน้า หลังจากที่เขาเฝ้าตามหาเธอมาหลายปี ความดีใจลึกๆ ที่ฝังอ
