ภายในสมองของปลายฟ้าหมุนคว้าง คล้ายกำลังหลุดลอยออกไปอยู่กลางอากาศ เมื่อถูกสัมผัสหนักๆ ที่ขยำลงมาจากฝ่ามือใหญ่ กระทั่งปลายลิ้นพลิ้วไหวก็กำลังหยอกเย้ากับสองเต้าที่เขาโปรดปราน และได้ห่างหายจากมันไปนานหลายปี
“อื้อ~~คิมขา...พอเถอะนะคะ..อย่าแกล้งปลาย...อ๊า!”
เธอบอกเขาเสียงสั่นพร่าอย่างน่าสงสาร และรู้สึกทรมานจากสัมผัสที่เขากำลังปรนเปรอให้อย่างเผลอใจ ลืมกระทั่งความขุ่นข้องหมองใจที่มี ทั้งยังครองสติได้แค่เพียงครึ่งๆ กลาง แม้แต่เสียงร้องครางแสนหวานก็ยังเรียกหาเขา เหมือนตอนที่ทั้งคู่เคยอยู่ด้วยกันที่อิตาลีไม่มีผิด
“ผมอยากได้คุณที่นี่...ได้ยินมั้ยปลาย?” เขาเงยหน้าขึ้นมาบอกเสียงสั่นก่อนจะย้ำคำพูดเดิม “ผมต้องการคุณที่นี่...เดี๋ยวนี้!”
ในตรอกแคบๆ นี่นะ หากมีใครผ่านไปผ่านมาแล้วเห็นหรือได้ยินเข้าละ!?
“ไม่นะคิม! อย่า..มะ..ไม่..อ๊ะ! อื้อ...”
เสียงที่พยายามร้องท้วงของปลายฟ้าขาดๆ หายๆ ไปพร้อมกับที่ริมฝีป
