“ที่เงียบคือยอมหรือว่า…?”
คนตัวสูงกว่าถาม เมื่อเห็นว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ปฏิเสธ แถมเธอยังยืนนิ่งไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบโต้กลับมาเช่นกัน
“อยากทำอะไรก็ทำ เท่าที่รู้จักนายผ่านตัวหนังสือ ต่อให้ฉันปฏิเสธ ก็น่าจะไม่มีผลอยู่ดี”
เพนนีตอบออกไป เธอมองสบตากับเขานิ่งทำให้มุมปากของวาดิมกระตุกยิ้มจาง ๆ
“หึ เหมือนจะใช่ อืมม…”
เขายอมรับแล้วกดหน้าลงสูดกลิ่นกายสาว ชายหนุ่มดอมดมตามซอกคอเพนนี ส่วนมือก็เริ่มปัดป่ายไปทั่วจนเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอทับมันไว้ในกระโปรงถูกดึงออกมา
“อื้ม”
เพนนีเม้มปากแน่นเมื่อหน้าอกของเธอถูกวาดิมคลึงช้า ๆ เขาคลึงมันจากภายนอกแล้วออกแรงขยำแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเสื้อที่รีดมาอย่างดียับยู่ยี่ไปตามแรงมือ
วาดิมบังคับให้เพนนีก้าวถอยหลังจนบั้นท้ายชนเข้ากับโต๊ะตัวหนึ่งกลางห้อง เธอถูกเขารวบตัวขึ้นไปนั่งบนนั้นแล้วจับขาเธอแยกออกจากกันแทรกเข้ามาด้วยลำตัวหนา
กระโปรงทรงเอที่เธอใส่มาถลกขึ้นมากองอ
