11:00น.
“อื้อ”
คนตัวเล็กถีบผ้าห่มออกจากตัว เธอพลิกตัวหมุนไปอีกทางจนชุดนอนที่ใส่อยู่ถลกขึ้นมากองอยู่บนหน้าท้องแบนราบ
“อันนี้ข้อมูลเกี่ยวกับอัญมณีที่ให้ไปหาครับ”
“อืม วางไว้ สืบได้ไหมว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน”
วาดิมถามคนของตัวเองพลางเหลือบตามองเพนนีที่ยังนอนงัวเงียไม่รู้ตัวว่ามีคนอื่นเข้ามาในห้อง
“ไม่ทราบครับ เห็นว่าไม่เคยมีใครเห็นของจริงมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของคุณราเชล”
“ไม่น่าใช่ ยังไงราเชลก็ต้องรู้เรื่องอัญมณีล้ำค่าของตระกูลตัวเองแน่นอน ไม่งั้นพ่อคงไม่ป่าวประกาศปาว ๆ ว่าจะยกเพชรนั่นให้ลูกเขยหรอก”
ร่างสูงค่อนข้างมั่นใจ เขายกแขนขึ้นกอดอกอย่างคนกำลังขบคิดอะไรอยู่ในหัว
“ไปเตรียมรถ ตอนบ่ายฉันจะออกไปข้างนอก”
“ครับ”
ผู้ชายใส่สูทรับคำแล้วก้มหัวให้นายของตนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง วาดิมมองประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้งเขาถึงได้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่ยังแกล้งหลับไม่เลิก
